Een schilderij voorstellende twee mijnwerkers in de mijn. De voorste (rechts) boort de kolen en de achterste (links) werkt de kolen weg met een schop. Twee mijnlampen zorgen voor een schaarse verlichting. Rechtsonder zijn de signatuur en datering te zien: "IS. VAN MENS | 1931".
Een vaandel van de Roomsch-Katholieke Werklieden Bond, afdeling Wijnandsrade. Het vaandel bestaat uit een rechthoekige doek, met franje aan de zij- en onderkant, met aan de broekzijde drie lussen. Het doek bestaat uit een licht- en donkerblauwe vlakken, met in het midden een zwart kruis. Op het kruis is een afbeelding geplaatst van Sint Jozef met het kind Jezus op de rechterarm en met lelietak in de linkerhand. Linksonder in de hoek afbeeldingen van een troffel, winkelhaak, hamer en zaag, rechtsonder in de hoek een mijnlamp. Op het doek de opschriften: "GLÚCK AUF / R.K. W.B. /AFD. WIJNANDSRADE / OPGERICHT 10 JUNI 1928". Linksonder in de hoek de geborduurde signatuur "Gebr. v. Oven".
Vaandel Roomsch-Katholieke Werklieden Bond, afdeling Wijnandsrade
Dagblad De Limburger 28/6/2006; Zondagsnieuws 28/6/2006
Een ronde zegelstempel met de voorstelling van een wapenschild met sikkel erop. Rondom het wapenschild is te lezen: "S. WILLIAM.WAZOY". Op de achterzijde is een kruisje afgebeeld. In het midden van de achterkant is een ophangoog.
Een ronde zegelstempel, met gespiegeld een afbeelding van een huismerk, met daaromheen het rondschrift "'s. iohan von dem broich". Aan de onderzijde is een horizontale groeve in het stempel. Aan de achterzijde van het zegelstempel is een ophangoog bevestigd. Johan von dem Broich was een schepen van de stad Venlo in de 15e eeuw.
Zegelstempel Johan von dem Broich, 15e eeuw
Een ijzeren mes met een koperkleurig heft, dat gegraveerd is met geometrische figuren (ruitvormig, met acanthusbladeren). Aan een zijde is een heilige met een pijl afgebeeld en aan de andere kant een heilige met een panfluit. Aan het begin van het heft is een band met acanthusbladeren ingegraveerd.
Een riemtong, bestaande uit een plat koperkleurig plaatje. Op de voorzijde staat Maria met kind op een halve maan. Op de achterzijde zijn ranken met eikenbladeren.
Een baardmankruik, die gevormd is uit een bolvormige kruik met een langzaam smaller wordende hals en een bandvormig oor. Op de hals is het kenmerkende gezicht van een man met baard en snor te zien. Op lichaam zijn drie medaillons met het wapen van de stad Roermond (een leeuw met een lelie onder een helm met veren). Aan weerszijden van de pluimhelm staat het jaartal 1599.
Een olieverfschilderij op doek, voorstellende een gezicht op de stad Venlo, gezien vanaf de Blerickse zijde, op vijf november 1944 na een geallieerd bombardement op de stad. Op de voorgrond de ingestorte Maasbruggen. Op de achtergrond de beschadigde stad. De spits van de toren van de Sint Martinuskerktoren is verdwenen, de torens van het stadhuis zijn wel zichtbaar. Op verschillende plaatsen branden gebouwen en stijgen rookpluimen op uit verwoeste gebouwen. Tussen de donkere wolken breken zonnestralen door. Het werk is rechtsonder gedateerd en gesigneerd met 'STEYL jan. '46 Pie Schmitz'. Linksonder is de titel weergegeven: 'VENLO op 5 Nov. 1944'. Tussen 13 oktober en 19 november 1944 werden dertien geallieerde bombardementen uitgevoerd op de Venlose Maasbruggen, waarbij met name de binnenstad zwaar getroffen werd. De bruggen werden hierbij amper beschadigd. Volgens de titel geeft het schilderij de situatie weer van 5 november 1944, maar de Maasbruggen werden pas op 25 november 1944 verwoest. Niet door een geallieerd bombardement, maar doordat de bruggen werden opgeblazen door terugtrekkende Duitse troepen.
Een overzichtskaart van Nederland, met een ongebruikelijke weergave, waarbij het zuiden aan de bovenzijde is weergegeven. De windroos geeft het noorden naar beneden aan. In de rechter bovenhoek is de legenda weergegeven, onder de kaart het onderschrift "DAGBLAD DE LIMBURGER, UW BAND MET DE REGIO.". Op deze kaart staat Nederland als het ware op de kop, waarbij Limburg boven ligt.
Optie C: toestemming auteursrechthouder vereist
Een pelgrimsinsigne voor de heilige Adrianus, afkomstig van de naar hem vernoemde kapel in de Sint-Bartholomeuskerk te Geraardsbergen. Het insigne is gevonden in Den Bosch. De heilige Adrianus is in harnas met een opgeheven zwaard in zijn rechterhand en een hamer en aambeeld in zijn linkerhand. Met deze werktuigen werd Adrianus gemarteld. Oorspronkelijk zou er een leeuw onder zijn voeten en een inscriptie moeten zijn geweest, maar deze ontbreken. Er is een ophangoogje aan de bovenkant.
Een geel- of zandkleurige pelgrimsampul met een lensvormig lichaam en een hals met twee rechthoekige oren. Op de voorzijde is een kruis met kruisarmen eindigend in een driepasmotief. De ampul is in elkaar gedrukt.
Een haarnaald van het type Bombenknopf. De knop van de haarnaald heeft een holle bol waarin drie gaten geperforeerd zijn met boven op een uitstulping. In de Bronstijd werden talrijke naalden gedragen, in het haar en om de kleding bij elkaar te houden. Deze naald werd waarschijnlijk gebruikt om de kleding, vermoedelijk een mantel, vast te zetten. In de bolvormige knop zat vaak een stukje metaal dat rammelde bij het lopen. In dit exemplaar ontbreekt het.
Bronzen haarnaald, type Bombenknopf, Late Bronstijd of Vroege IJzertijd
Een complete bronzen kokerbijl met oor van het type Geistingen (afgekort: AXT:geis). Het snijvlak is recht en scherp. De naden van het gietproces zijn zichtbaar, zowel aan de buitenkant als aan de binnenkant. De opening is cirkelvormig en de buitenzijden zijn aan beide kanten licht naar binnen gebogen. Het patina is zwartkleurig. Door de uitstekende interne gietranden is het niet mogelijk dat de bijl ooit geschacht is geweest. In Zuid-Nederland (en aanverwante gebieden in België en Duitsland) komen hoofdzakelijk de volgende vier kokerbijl-typen uit de Bronstijd voor: Niedermaas, Plainseau, Helmeroth and Geistingen. Geistingen bijlen uit België, Duitsland en Nederland worden gekarakteriseerd door een ovale kokeropening, een lange lengte (tot wel 15,7 cm in Nederland), een smal lichaam dat geleidelijk iets uitzet van een hoge gebogen kegelvormige kraag zonder nekribben tot een vrij rechte, scherpe snijkant, een klein D-vormig oortje, en vooral erg dunne wanden. De wanden zijn zo dun, maar één of twee mm., dat de Geistingen bijlen (ondanks hun scherpe snijvlak) nooit echt gebruikt kunnen zijn als bijl. Ook de kwaliteit van het brons is relatief slecht. Hierdoor zijn de bijlen wel economisch gunstig, ze bezitten namelijk maar de helft van het gewicht in metaal van andere bruikbare kokerbijlen. De Geistingen bijlen zijn blijkbaar ontworpen om enkel te tonen, of voor een rituele/ceremonieel/votief gebruik. Dit laatste wordt ondersteund door het feit dat ze vaak in depots voorkomen in sets van 2, 4 of meerdere stuks (in Geistingen (België) is een depot aangetroffen van 26 à 28 stuks) of ze worden aangetroffen als rivier- of veen vondst. Daarnaast is hun verspreidingsgebied klein. Buiten de depotvondst in Geistingen, clusteren de Geistingen vondsten voornamelijk in het Rijngebied, van Nijmegen tot Wesel. Ook komen een aantal stuks voor langs de Maas ten noorden van Geistingen (Caberg en Ool). Gezien de homogeniteit die voorkomt onder alle gevonden Geistingen bijlen, wordt algemeen aangenomen dat ze afkomstig zijn uit dezelfde werkplaats en geproduceerd zijn in een korte tijdsperiode, vermoedelijk in de buurt van Geistingen. Om een dergelijk uniform product te creëren met zulke dunne gegoten wanden wijst op een zeer vaardige smid. Ondanks dat het dateren van Geistingen bijlen heel lastig is door de afwezigheid van dateerbare geassocieerde vondsten en het gebrek aan relatie tot andere bijltypen, wordt algemeen aangenomen dat zij in de staart van de Bronstijd geplaatst mogen worden, met een kleine overlap in de Hallstatt periode.
Bronzen kokerbijl, type Geistingen, Late Bronstijd
Lit. Butler 1973, p. 339-341.; J. Bloemers, Archeologische Kroniek van Limburg 1975-1976; Dagblad voor Noord Limburg 30.06.1994; Archeologie in Limburg (J. Schatorjé) juni 1988, p. 116/117; Documentatiemap GM 6500-; Wielockx, 1986: Cat.No. Hu.109.
Een bronzen kokerbijl van het type 'Plainseau axe with two neckribs, rib wings, pellet' (afgekort: AXT:pls.Nr2.RbWi.Pel), met een ronde steelschacht met profielrand. De bijl heeft twee nekribbels en het snijvlak is bovenaan versierd met decoratieve 'vleugels' met een knobbeltje tussen de vleugels in. Op een zijde is een oogje. Er zijn lichte gietranden zichtbaar, maar de binnenkant is glad. Het snijvlak is scherp, maar gehavend en de bovenste rand vertoont lichte hamersporen. Het patina van de bijl is donker bronskleurig tot zwart. De bijl is geïmporteerd: hij is verwant aan de 'Niedermaasstüllenbeile mit Lappeverzierung'. In Zuid-Nederland (en aanverwante gebieden in België en Duitsland) komen hoofdzakelijk de volgende 4 kokerbijl-typen voor: Niedermaas, Plainseau, Helmeroth and Geistingen. Wanneer we kijken naar het verschil tussen Noord- en Zuid-Nederland valt de vorm van het oogje op; in Zuid-Nederland is dit voornamelijk een D-vormig oogje en in het noorden is het een "elleboog"-vormig oogje. Het Plainseau type is een van de belangrijkste kokerbijltypen in Zuid-Nederland (en aanverwante gebieden in België en Duitsland), maar komt vrijwel niet voor in Noord-Nederland. Kokerbijlen komen eigenlijk niet voor in graven. Over het algemeen zijn kokerbijlen gebruikt als werktuig, voor bijvoorbeeld houthakken, en niet als wapens.
Bronzen kokerbijl, type Plainseau, Bronstijd
Een bronzen haarnaald met knop van een Palafitte herkomst (afgekort: PN:ball.palafitte). De naald is goed bewaard gebleven, heeft een ronde en licht ovale kop, gedecoreerd met 3 horizontale groeven op de onderste helft van de kop. De kop gaat heel geleidelijk over naar de naald.
Bronzen haarnaald, type Palafitte, Late Bronstijd
Een bronzen kokerbijl van het type Niedermaas. De bijl heeft een vierkante doorsnede en een oortje.
Bronzen kokerbijl, type Niedermaas, Late Bronstijd
Een bronzen kokerbijl van het type Niedermaas. De bijl heeft een vierkanten schacht met afgeronde hoeken en een verdikte rand. De profielranden van de bijl zijn gebogen, waardoor de bovenkant tienzijdig is. Deze zijden gaan over in het bijlblad.
Een bronzen drijfhamer, die als smeedwerktuig gebruikt werd. De hamer heeft een open ronde schacht en loopt uit in een verbrede platte spatelvorm, aan de uiterste rand ietwat verdikt en met een vlakke kopse kant. Er zijn paralellen van deze drijfhamers gevonden in Duitsland. Met behulp van een XRF-datering, waarbij verontreinigingen en toevoegingen in het metaal worden onderzocht, is vastgesteld dat het gereedschap waarschijnlijk uit de Late Bronstijd stamt. Er zijn maar weinig werktuigen die met een echte bronsbewerker of bronsgieter in verband kunnen worden gebracht. Dat is wel het geval met deze brede drevel, waar brons mee kon worden gehamerd. Hij is van een echte specialist geweest.
Een kelkvormige drinkbeker met een horizontale ribbel (een slang) over de wand. Het glas heeft een klein, plat, gekarteld voetje. Het is lichtgroen van kleur en staat een beetje scheef.
En vijzel (A) met stamper (B), waar van de vijzel (A) een bekervorm met een zwak buitenwaarts gebogen bovenstuk heeft en een geprofileerd onderstuk. Hij rust op drie korte gebogen stripvormige voetjes en heeft een gevlochten C-vormig oor. De stamper (B) is cilindrisch met verdikte einden en in het midden een verdikking.
Een Terra nigra bord met stempels aan de binnen- en buitenzijde.
W. Hupperetz, Het Middenlimburgse Maasdal in de Romeinse tijd, 1991, p. 134, nr. 16
Een oranjegeverfde olielamp met een lontgat en een vulgat, afkomstig uit de Romeinse tijd.
Een vuurtest uit volksaardewerk. Hij is vervaardigd van roodbakkende klei en geglazuurd. De bak staat op een ronde voet en heeft een vierkante bovenrand. De wanden dijen iets uit naar buiten en hij heeft een rond oortje.
Een olielamp in volksaardewerk uit de 16de eeuw.
Een glazen wijnkaraf met een smalle, hoge hals, vervaardigd in de 18e eeuw. De buik van de karaf heeft acht vlakken, waarvan twee (aan de voor- en achterzijde) iets breder. Op de voorzijde is het stadswapen van Venlo gegraveerd: het bovenlijf van een halve, gekroonde leeuw op een staand anker. De karaf is afkomstig uit het oude stadhuis van Venlo.
Politiek: bestuur, (militaire) geschiedenis en openbare orde
Een Spaanse morion helm, die uit twee helften aaneen is gesmeed. De helm heeft bovenop een hoge kraag en zowel voor als achter een opstaande rand eindigend in een punt; aan weerszijden en op de kraag is reliëfdecor van fabeldieren, duivelskoppen en andere ornamenten met centraal een figuur met drietand (vermoedelijk de krijgsgod Mars).
Een ereteken uit de 16e eeuw van het Sint-Hubertusgilde van Blerick. Het ereteken bestaat uit een gedreven en uitgezaagd schild met een vergulde randversiering van acanthusblad. De voorstelling op het schild toont de jacht van Sint-Hubertus op het hert. Aan de plaat hangt een schuttersvogel met een vergulde kroon en een belletje rond de hals, met vergulde poten en een gedeeltelijk verguld kopje. Op de rug van de vogel lijken sporen van een merkteken zichtbaar.
Ereteken Sint-Hubertusgilde van Blerick, 16e eeuw
Een kokerbijl van het basis-type "Wesseling" (afgekort: AXT:wes.basic). De steelschacht is vierkant met afgeronde hoeken en verdikte rand. De vier zijden gaan over in een scherp snijvlak. De opening is ovaalvormig en aan de onderrand is een klein oogje aanwezig. De bijl heeft platte aanzichten en convexe zijkanten. Het patina is deels donker bornskleurig en deels licht zandig en het oppervlak heeft veel kleine kuiltjes. Bijlen van het basis-type Wesseling kenmerken zich door de uitpuilende en wielband-vormige kraag, de afwezigheid van nek ribbel en het zeer kleine oogje/oortje (die soms te klein is om echt gebruikt te zijn), welke zich vaak tegen de onderkant van de kraag bevindt, of iets daar onder. De Wesseling bijltjes zitten overal in Nederland, maar van het basistype zijn maar twee gevonden in het zuiden en wel langs de Maas. De Wesseling bijlen zijn een vrij pretentieloze groep bijlen van kleine tot middelmatige grootte. Ze waren vermoedelijk bedoeld als alledaags gereedschap voor licht werk, en niet als prestige-, aanzien- of ritueel object. Echter, veel van de bijlen hebben kenmerken die juist niet functioneel zijn, zoals het te kleine oortje of oogje wat er voor zorgt dat een bruikbare binding aan het handvat niet mogelijk is. Het is onbekend of het oogje van deze bijl echt gebruikt kan worden om de bijl te schachten.
Bronzen kokerbijl, type Wesseling, Late Bronstijd
Een ingekleurde kaart met daarop weergegeven het toekomstige kanaal genaamd Fossa Eugeniana tussen Rheinberg aan de Rijn en Venlo aan de Maas. Boven, in het midden, de titelcartouche. Rechtsonder een cartouche met een Latijnse tekst. Onder, in het midden, een kader met de legenda. Linksonder een cartouche met vier schaalstokken, versierd met personificaties van de Rijn en de Maas die elkaar de hand reiken. Linksboven het wapen van het hertogdom Gelre, rechtsboven het wapen van het hertogdom Kleef. Onder, rechts van het midden, het wapen van het vorstendom Meurs. Onder, links van het midden, het wapen van het aartsbisdom Keulen. Met de aanleg van de Fossa Sancta Maria of Fossa Eugeniana hoopten de Spanjaarden een waterverbinding van de Maas in de Spaanse Nederlanden naar de Rijn te kunnen realiseren. In 1627 werd met de aanleg begonnen, maar met de inname van Venlo en Rheinberg door de Staatse troepen werd de bouw rond 1632 weer gestaakt.
Fossa Sanctae Mariae quae et Eugeniana dicitur vulgo De Nieuwe Grift
Fr. Hermans, Hist. Stedenatlas van Nederland. Venlo. 1999, p. 40; Wasserfälle an Rhein und Maas. Euroga-expositie 2002, afb. p. 19; Frank Hovens, Geschiedenis van Limburg, p. 127
Een plat stuk steenkool, met aan beide zijden afdrukken van varens. Dit stuk steenkool is aangetroffen op circa 700 meter diepte in een steenkoolmijn in Heerlen omstreeks 1950. Hier werd steenkool uit het laat Carboon gewonnen, wat betekent dat de varen stamt uit het vroeg Westfalien en tussen de 316 en 318 miljoen jaar oud is.
Gefossilliseerd deel van varen in steenkool
Een ongekleurde gravure met daarop een kaart waarop de belegering en verovering van Venlo door de geallieerden in 1702 staat afgebeeld. Linksonder op de kaart een scène met soldaten in hun kamp. Onder de kaart staat een beknopte beschrijving van het eerste bombardement van de stad in 1588 en de aanleg van de nooit voltooide Fossa Eugeniana. De legenda somt de belangrijkste gebouwen, de vestingwerken en de posities van de geallieerden en hun wapenfeiten op. De beschrijving en de legenda is in het Nederlands en het Frans. De oriëntatie is met het noorden naar links De schaal is aangegeven met een balk rechtsonder: Echelle de 1000 pied = 4.6 cm. Er is geen signatuur.
Venlo belegert en verovert Door de Geallieerden in de maand September 1702. Assiege & emporte Par les Alliez, au mois de Septembre 1702.
Een dolk van koperlegering of brons, met de klinknagels nog aanwezig. Het wapen heeft een smalle midrib met een conisch dakje. Het handvat is verloren gegaan.
Dolk van koperlegering, Midden-Bronstijd
Sabine Gerloff (1975) The Early Bronze Age Daggers in Great Britain and a Resconsideration of the Wessex Culture. --> let op, dit dolkje staat hier niet per se in, maar overzichtswerk voor dit type dolkjes.
Dating: Gerloff 1975, 67-68: “the presence of a cleary defined midrib connects them with daggers of Armorico-British B (Type Cressingham) of the Wessex culture”; 1700-1575 acc. to Butler & Steegstra 2008 fig. 1
Een bronzen Watersnoodmedaille, uitgereikt in 1926 aan W. Hoogstraten. De ronde medaille heeft aan de voorzijde in reliëf een portret van koning, met het omschrift "Willem III Koning der Ned. G.H.V.L.". Op de keerzijde is in reliëf weergegeven een ontrold perkament, met de naam van de gedecoreerde: W. Hoogstraten. Om het perkament een lauwerkrans met kroon en de tekst "Watersnood van 1926". De medaille hangt aan een oranje lint. De Watersnoodmedaille werd in 1855 ingesteld, ter beloning van "Ijver, moed, beleid en zelfopoffering, betoond bij gelegenheid van watersnood". De medaille is uitgereikt na de watersnoden van 1855, 1861, 1876, 1916 en 1926. Bij de watersnood van 1926 werd Limburg zwaar getroffen door overstroming van de Maas. De bevolking van dorpen en steden aan de rivier moest voor een deel geëvacueerd worden. Koningin Wilhelmina bezocht het rampgebied nog tijdens het hoog water. Na afloop van het hoog water werden bijna duizend mensen gedecoreerd met de bronzen Watersnoodmedaille.
Een ronde zilveren penning van de Sociëteit Momus Maastricht. Op de voorzijde in reliëf een voorstelling van een gekroond wapenschild met molentje, geflankeerd door links een staande bok en rechts een nar. Onder het wapenschild een ster, een harp en een hoorn des overvloeds. Op de keerzijde het inschrift 'Sociëteit Momus Maastricht, uit dankbaarheid aan het Jocus-gezelschap, 9 sept. 1888'.
Penning Sociëteit Momus, Maastricht, 1888
Een druppelvormige witmetalen oorhanger, versierd met vier parelranden.
Een druppelvormige, witmetalen oorhanger, versierd met vier parelranden.
Een zilveren, vergulde helft van een reukbol, versierd met negen inkervingen en 36 gaatjes.
Een glas-in-loodraam, voorstellende Trui Bolwater op de muren van de stad Venlo, tijdens de belegering door de troepen van keizer Maximiliaan in 1511. Het glasraam is afkomstig uit het café-restaurant National in Venlo, dat na een grote brand in 1972 twee jaar later werd afgebroken in februari 1974.
Dagblad De Limburger 01.02.2002; documentatiemap GM 0-6500; ontwerptekeningen en documentatie waarsch. bij de firma Soentjes Brugstraat 12 te Roermond die de ramen G 04443 tm G 04445 heeft vervaardigd
Een gravure die de belegering en inname van de stad Wachtendonk door de Staatse troepen op 1 maart 1603 laat zien. In de linkerbovenhoek is een beschrijving van de krijgsgeschiedenis tussen 1588-1603. De oriëntatie is met het noorden naar rechts. De schaal is linksonder aangegeven: "Scala passum communium 30 = 7.5 cm". De signatuur volgt op het stukje krijgsgeschiedenis in de linker bovenhoek: 'P. Kaerius caelavit'.
Een zware pneumatische boor met brede handgreep. Aan de boor zitten twee aanvoerpijpen voor luchttoevoer, een afvoerslang voor ontluchting, een rechthoekige bevestigingsbeugel, een draaibare boorkop en een langwerpige spits toelopende boor. De boor is gebruikt in de mijnbouw voor steenkoolwinning in Zuid-Limburg.
Economie: landbouw, industrie, ambachten en handel
Een ingekleurde lithografie met een modetekening van 'Costumes Parisiens' van 15 juli 1836 uit het Franse modeblad 'Journal des dames et des modes'. Afgebeeld zijn twee vrouwen, beide met een hoed en een nauw getailleerde jurk, de rechter met een manteltje van kant gevoerd met zijde. Onder de prent een beschrijving van de kleding. Het werk is linksonder gesigneerd 'Lanté del.' en rechtsonder 'A. Delvaux Sc.'.
Een munt met het lam God's, geslagen in naam van Johanna van Brabant (1355-1406). Aan de voorzijde is in een omlijsting, bestaande uit tien boogjes, een naar links staand lam met een nimbus en een kruisstaf met banier. Onder de poten van het lam is de tekst: "JOH DUX". Het schrift op de rand leest: "AGN . DEI . QUI TOLL . PCCA . MUDI. MISERE . N[OB]". Op de keerzijde is in een omlijsting, bestaande uit vier cirkelsegmenten met om de andere even zovele uitspringende scherpe hoeken, een opengewerkt kruis met rozet in het hart. De kruisarmen eindigen in versierde klaverbladen. In elk der sectoren is een lelie, net als in elk der buitenhoeken van de omlijsting. Het randopschrift luidt: "XP'C VINCIT. XP'C. REGNAT. XP'C. IMPERAT." De munt maakt deel uit van de muntschat afkomstig uit Sint-Martinuskerk in Venlo.
Een munt met het lam God's, geslagen in naam van Johanna van Brabant (1355-1406). De munt, het dubbel lam, onderscheidt zich van de munt, het lam, door grootte. Op de voorzijde in een omlijsting, bestaande uit elf boogjes, een naar links staand lam met nimbus en een kruisstaf met bannier. Onder de poten van het lam de tekst: "IOH DUX". Aan de de rand van de munt is het schrift: "AGN . DEI . QUI TOLL . PCCA . MUNDI. MISERE . NOB." Op de keerzijde is in een omlijsting, bestaande uit vier cirkelsegmenten met om de andere even zovele uitspringende scherpe hoeken, een opengewerkt kruis met rozet in het hart. De kruisarmen eindigen in versierde klaverbladen. In elk der sectoren is een lelie, net als in elk der buitenhoeken van de omlijsting. Het randopschrift luidt: "XP'C VINCIT. XP'C. REGNAT. XP'C. IMPERAT." De munt maakt deel uit van de muntschat afkomstig uit de Sint-Martinuskerk in Venlo.
Een munt met het lam God's, geslagen in naam van bisschop Jan van Arkel (1364-1378). De munt, het dubbel lam, onderscheidt zich van de munt, het lam, door grootte. Op de voorzijde is in een omlijsting, bestaande uit elf boogjes, een naar links staand lam met nimbus en een kruisstaf met banier. Onder de poten van het lam staat: "IOH DUX". Aan de rand van de munt staat het schrift: "AGN'. DEI. BULLONE. GRA. EPYSCOPUS. LEODIENS'". Aan de achterzijde is in een omlijsting, bestaande uit vier cirkelfragmenten en evenzovele uitspringende scherpe hoeken, een opengewerkt kruis met rozet in het hart. De kruisarmen eindigen in versierde klaverbladen. In elk der sectoren is een lelie, alsook in elk der buitenhoeken van de omlijsting. De opschrift op de rand luidt: "XP'C VINCIT. XP'C. REGNAT. XP'C. IMPERAT. De munt maakt deel uit van de muntschat afkomstig uit de Sint-Martinuskerk in Venlo.
Zie dossier bij muntschat G05925 - G05997
Een schubbenbeker uit de Romeinse Tijd, een tonvormige drinkbeker met een schubvormig motief in hoogreliëf op de buik. De beker is donkergrijs gevernist en heeft een uitstulpende bovenrand en een kleine rechte standvoet. Deze beker is vermoedelijk vervaardigd in de 2e eeuw na Christus in Colonia Agrippina (Keulen). Hij is bij een opgraving in de binnenstad van Venlo aangetroffen.
De schoolplaat 'De Maas in Limburg', naar een schilderij van Dirk Wiggers ((1866 - 1933) dat mogelijk in opdracht van de uitgeverij Noordhoff is geschilderd. Het werk van Wiggers, omstreeks 1913, toont de Maas bij Kessel. Centraal op het werk afgebeeld is een veerpont met daarop een paard met huifkar. Op de linkeroever zien we de kerk van Kessel en het kasteel. Op de rechteroever een veld met hooimijten. Wiggers woonde zelf nooit in Limburg. De schoolplaat is onderdeel van een serie aardrijkskundige platen van Nederland, uitgegeven door de N.V. Erven P. Noordhoff te Groningen-Batavia. De begeleidende teksten bij de wandplaten zijn geschreven door R. Schuiling en J.M. de Feyter.
Een olieverfschilderij in lijst, voorstellende de Maas bij Kessel met een veerpont, met daarop een paard met huifkar, omstreeks 1913. Op de linkeroever zien we de kerk van Kessel en het kasteel. Op de rechteroever een veld met hooimijten. Het werk is linksonder gesigneerd 'Wiggers'. Derk Wiggers woonde zelf nooit in Limburg. Het werk is mogelijk in opdracht van uitgeverij Noordhoff geschilderd, de uitgever van onder andere schoolplaten. Een van die schoolplaten, 'De Maas in Limburg', is vervaardigd op basis van dit werk. Deze schoolplaat is onderdeel van een serie aardrijkskundige platen van Nederland.
Dagblad de Limburger 29.06.2007; E3 journaal 04.07.2007, p. 13; Weekblad De Trompetter 06.07.2007
Een bronzen, gegoten kookpot, genaamd grape, die op drie poten staat. Hij is voorzien van twee hoekige oren en een ijzeren hengsel.
Een ijzeren haakbus uit de 15e eeuw, voorzien van acht schachtringen, die gebruikt werd als achterlader. Hij heeft een kaliber van 25 mm.
Een porseleinen geglazuurde koffiekan met deksel. De kan heeft een rechte schenktuit met gouden lijnen en een spits oor met gouden lijntjes. Op een zijde is een afbeelding van een meisje dat de vloer schrobt, op de andere zijde een afbeelding van een meisje dat een kind de fles geeft. Op het deksel zit een liggend handvat en afbeeldingen van een wastobbe en een stoel waarop een mand met wasgoed ligt. Op de onderkant is een beeldmerk en een nummer, helaas niet leesbaar. De koffiepot maakt deel uit van een wit porseleinen kinderservies, met hierop decors van huismoeder spelende meisjes.
Speelgoed koffiekan met deksel, circa 1918
Een drinkkom, genaamd maigelein, die cilindrisch is. Hij heeft een lichtgebogen wand met noppen. Het glas is groen van kleur.
Een achtkantige, conische beker met schuine ribbels over wand. Hij heeft een hoge, bolle onderkant en is groen van kleur.
Een ronde, conische beker met een geribbelde wand. Hij heeft een hoge, bolle onderkant en is groen van kleur. Er zijn aardkleurige plekken op het glas.
Een Terra sigillata bord met een stempel: MARCUS F.(ecit). Marcus was pottenbakker van luxe tafelservies terra sigillata. Hij was werkzaam in het midden van Frankrijk, in de buurt van Lezoux. Hij maakte borden, kommetjes en schalen die hij verkocht aan handelaren, die ze weer exporteerden naar alle hoeken van het Romeinse rijk. Op zijn producten zette hij een stempel: MARCIM F(ecit) dat staat voor 'door Marcus gemaakt'. We weten niet goed waarom ze deze stempels plaatsen; was het een kwaliteitscontrole, reclame of een vast gegeven bij de productie? Dit bord werd rond 170 na Chr. gekocht door een inheemse boer of boerin nabij Blariacum. Na zijn of haar overlijden werd het meegegeven in het crematiegraf, dat ruim 1800 jaar later werd gevonden aan de Romeinenweg in Blerick.
Documentatiemap GM 6500 - ; W. Hupperetz, Het middenlimburgse maasdal in de Romeinse tijd, p. 113, nr. 84
Een bronzen kokerbijl met oor van het basis-type Wesseling (afgekort: AXT:wes.basic). De bijl is vastgemaakt aan een gereconstrueerde houten steel. Hij heeft een afgeronde rechthoekige opening en een klein D-vormig oogje. De aangezichten en zijkanten zijn licht convex. Het snijvlak is scherp en de rand is recent aangescherpt. Het patina is lichtgroen met aangekoekt zand en grind en het oppervlak is gecorrodeerd. Bijlen van het basis-type Wesseling kenmerken zich door de uitpuilende en wielband-vormige kraag, de afwezigheid van nek ribbel en het zeer kleine oogje/oortje (die soms te klein is om echt gebruikt te zijn), welke zich vaak tegen de onderkant van de kraag bevindt, of iets daar onder. De Wesseling bijltjes zitten overal in Nederland, maar van het basistype zijn maar twee gevonden in het zuiden en wel langs de Maas. De Wesseling bijlen zijn een vrij pretentieloze groep bijlen van kleine tot middelmatige grootte. Ze waren vermoedelijk bedoeld als alledaags gereedschap voor licht werk, en niet als prestige-, aanzien- of ritueel object. Echter, veel van de bijlen hebben kenmerken die juist niet functioneel zijn, zoals het te kleine oortje/oogje wat er voor zorgt dat een bruikbare binding aan het handvat niet mogelijk is. Dit is echter bij deze bijl niet het geval, aangezien deze aan een moderne stok is vastgemaakt.
Een bronzen koebel waarvan de klepel ontbreekt.
Een draagteken in messing van de Orde van de Haan, de Venlose vasteloavendvereniging Jocus. De onderscheiding bestaat uit een messing ovaal, met daarin uitgesneden een haan. Aan de onderzijde op de ovalen rand het inschrift 'JOCUS VENLO'. De onderscheiding hangt aan een rood lint. Het rode lint geeft aan dat deze onderscheiding gedragen wordt door een Ridder in de Orde van de Haan. De onderscheiding hoort bij een collectie carnavalsattributen van Jocus Venlo (G11250 - G11272).
Onderscheiding Orde van de Haan, omstreeks 1879-1900
Een scepter van de prins van het Venloosch Vastelaoves Gezelschap Jocus, vermoedelijk uit het laatste kwart van de 19e eeuw. De houten gedraaide scepter heeft een goudkleurige top in de vorm van een haan op een bol. Hier onder is een aantal linten bevestigd in de Venlose carnavalskleuren rood, geel en blauw. De haan is het symbool van het Venloosch Vastelaoves Gezelschap Jocus.
Scepter Venloosch Vastelaoves Gezelschap Jocus
Een pelgrimshoorn, die gebruikt is als wachthoorn. Hij is gemaakt en gevonden te Langerwehe.
Een herdenkingspenning voor de watersnood in Limburg in december 1993. De grote penning is niet volmaakt rond en donkerbruin, overdekt met groene patina. Op de voorkant zijn in reliëf aan de bovenzijde wolken te zien waaruit de regen striemt en aan de onderzijde woelige baren. Op de scheiding van onder en boven staat in kapitaalletters het woord LIMBURG. Op de keerzijde staat in reliëf een man met afhangende armen. Hij staat half in een zee van water met aan weerszijden van zijn hoofd de tekst DECEMBER 1993.
Penning voor Watersnood in Limburg, december 1993
Bronzen dolkje of kortzwaard. Dit type dolkje komt in Scandinavië vrij veel voor: er zijn 13 paralellen bekend uit Zweden en vijf uit Denemarken.
Parallels: Baudou 1960, 13: Typ III (13 in Sweden, 5 in Denmark); 159: Grab 134a: Gotland Fröjel sn, Mulde; Hansson 1927, No. 343 Taf. 51, 187, S. 1001: hoard Per. V (in: Gotlands Bronsålder, KVHAA Handl. 37:1, Stockholm).
Een medicinaal kopglas voor het afnemen van bloed. Het glas is groenkleurig en conisch in het midden. Het heeft een gewelfde bodem en een open hals met dikke rand.
Een tabakspot in de vorm van een halve ellips op een conische voet. Hij is gemaakt van roodbruin aardewerk met decor in de drie kleurentechniek: twee staande C-vormige oren aan de bovenrand, wit geëngobeerd met zwarte stippen. De wand heeft langs de bovenrand witte en zwarte druppels in reliëf. Ook de slingers op de buik zijn in wit en zwart reliëf. Tussen de slingers zijn zwarte bloemen met een wit hart. Op de rand van de voet zijn witte en zwarte stippen in reliëf. Rondom de halsaanzet is een ingekraste bloemrand.
Een tabakspot in de vorm van een halve ellips op een conische voet. Hij is gemaakt van roodbruin aardewerk met decor in de driekleurentechniek met twee staande oren aan de bovenrand. De oren zijn wit geëngobeerd met zwarte druppels in reliëf. Op de buik zijn slingers in wit en zwart reliëf. Tussen de slingers zijn zwarte bloemen. Op de rand van de voet zijn witte en zwarte stippen in reliëf. Rondom de halsaanzet is een zwarte band. Het deksel is gewelfd en geprofileerd. Op het gewelf is een dubbele rij van witte en zwarte druppels in reliëf. Bovenop is de dekselknop in de vorm van een vaasje met bloemen en een vogel.
Een schilderij op paneel dat een IJzermijn- en gieterij aan de Maas laat zien, toegeschreven door Martin van Valkenborch I.
ARSkalender 2003, afb.; Veilingcat. Christies, mei 1995, nr. 87 (Doc. map L 1-9000)
Een olieverfschilderij van Jaen Baptiste Madou "Tekenaar in herberg", voorstellende een gezelschap in een herberg. Rechts achter is de haard met bordjes op de schouw. Aan de rechter zijkant enig schamel meubilair. In het midden zit de tekenaar met het papier op de knieën. Achter hem zijn enkele mannen die een portret bewonderen, een vrouw met pollepel en emmer en een man met kind. Links aan een gedekte tafel zit de man die wordt geportretteerd met twee honden aan zijn voeten. Linksonder is het schilderij gesigneerd en gedateerd: 'JBM 1842'. Het zit in een vergulde gipslijst met reliëfversiering. Op de keerzijde zijn etiketten van: "Dienst verspreide Rijkscollectie" en "Stichting Nederlands Kunstbezit".
Een olieverfschilderij op paneel, voorstellende een carnavalsoptocht (ook wel: vastelaovendoptocht) van een bonte groep verklede mensen in een dorp. In de stoet onder andere een dansende man met een wafelijzer, een drinkkan en een braadrooster, een man met een mantel op een bezem, een man in een ton, en een man met een fluitspeler op zijn schouders. Een aantal personen, waaronder kinderen, kijkt toe. Op de achtergrond huizen en een kerk. Het werk is vervaardigd in de stijl van Adriaen Pieterszoon van de Venne.
Documentatiemap L 1-9000; In uitvoering 6; In uitvoering 7; J. Venner, Geschiedenis van Limburg, II, afb. p. 206
Een olieverfschilderij op doek, voorstellende een gezicht op Venlo vanaf de westelijke Maasoever. Op de Maas is een druk verkeer met binnenvaartschepen en een zeilbootje. Op de achtergrond is de stad Venlo te zien, waarbij duidelijk herkenbaar de laad- en loskraan van Houthandel Van Liebergen zichtbaar is. Aan de loswal liggen meerdere binnenvaartschepen. Linksonder is het werk gesigneerd: J. Moonen. Dit werk is vermoedelijk vervaardigd in opdracht van het gemeentebestuur van Venlo. Het schilderij werd op 26 april 1956 door burgemeester Van Rooy aangeboden aan luitenant-ter-zee 2e klasse H. Sjoerds, bij de indienstneming van de mijnenveger Hr.Ms. Venlo. Nadat de mijnenveger uit dienst werd genomen in 1993 kreeg het schilderij een museale bestemming.
Gezicht op Venlo vanaf de westelijke Maasoever
Een vrouwelijke heilige met serene gezichtsuitdrukking in typisch laat-middelleeuwse, zorgvuldig gedrapeerde kledij. Mogelijk verbeeldt ze de heilige Dorothea. Ze heeft tot halve hoogte geheven handen, die iets vast lijken te houden, mogelijk ontbreken een hengselmand en een zwaard. De heilige draagt een sieraad rond de hals. De figuur staat op een rechthoekig voetstuk.
Een diepe, ronde kom of saucière met brede rand.
B. Dubbe, Tin en tinnegieters in Nederland, pp. 95, 112 en 220.
Een fragment van een wandschildering (fresco) met een marmerimitatie in paars en wit.
Een fragment van een wandschildering (fresco) met een bloemversiering in een halve cirkel in rood, groen, geel en blauw tegen een witte achtergrond.
Een bronzen lepel van een eenvoudig model. Hij heeft een lange steel zonder enige versiering. Het lepeltje werd gebruikt voor persoonlijke verzorging.
Een ronde schildknop van een Germaans type met een vlakke, brede basis met vier geprofileerde knoppen. De knop heeft een uitspringend middengedeelte, bestaande uit een opstaande rand met een concave welving en sierknop. De schildknop zat in het midden van het schild. De achterzijde was hol en hierin zat het handvat. De knop was meteen een extra bescherming van de hand. De schildknop is tijdens het baggeren in de Maas gevonden.
Een olielamp, vervaardigd in een mal, van roodbakkende klei (terracotta), uit de Romeinse Tijd. De lamp heeft drie vulgaten, een lontgat en aan de bovenzijde twee nokjes. Op de 'spiegel' aan de bovenzijde is in reliëf een toneelmasker aangebracht. Op de onderkant van dit lampje staat in reliëf het woord ‘Strobili’, een verkorting van 'Strombilus'. Olielampjes werden bij de Romeinen in massa geproduceerd met behulp van mallen. Soms waren ze van brons gemaakt, maar meestal van aardewerk. De hier afgebeelde terracotta olielamp is een zogenaamde ‘firmalamp’. Op de spiegel van het lampje is een toneelmasker van een blijspel afgebeeld, wat typisch is voor dit soort lampen. De naam firmalamp wordt gebruikt vanwege de namen die op de bodem van de lampen staan.
Olielamp met toneelmasker, Romeinse Tijd
Een wit terracotta flesje met een oor, in de vorm van een vrouwenhoofd. Het flesje bevatte eens olie of parfum. Het is tussen 50 en 100 n.Chr. in het huidige Zuid-Frankrijk gemaakt. Bruikleen Rijksmuseum voor Oudheden, Leiden.
Olieflesje in vorm van vrouwenhoofd, omstreeks 75 n.Chr.
Een rood terracotta beeldje voorstellende een paard met daarop gezeten de godin Epona. In Romeinse tijd werden niet alle inheemse tradities over boord gezet. Epona was een lokale godin in Gallia Belgica, die altijd werd afgebeeld in amazonezit op haar merrie. Soms leidt ze de teugel met een hand. Ze heeft soms attributen vast die ook bij moedergodinnen voorkomen, zoals een hondje, een mandje fruit of een brood. Ze is meestal in een eenvoudig materiaal vereeuwigd: aardewerk. Men denkt dat ze bescherming bood aan reizigers en ruiters.
Een theeservies, genaamd 'Thea', naar het ontwerp van G.M.E. Bellefroid. Het is crèmekleurig van binnen, groen van buiten.
Bellefroid, Guillaume Marie Edmond (Edmond)
Een fragment van een Romeins wijaltaar met de inscriptie: [-]NVA[-] [-]PRIMVS[-] [IAN]VARINI[VS]. Hij is hergebruikt als sokkel bij de bouw van de vroeg-middeleeuwse Sint-Petruskerk te St. Odiliënberg.
Een bronzen zwaard dat aan de bovenzijde van het lemmet beschadigd is.
Een bronzen zwaard van het type Erbenheimer. Op de kling ter weerszijden is in het midden een verdikking over hele lengte. Vlak onder de knop bevindt zich een uitstulping. Er zijn vijf klinkgaten op het gevest en op de kraag naar de kling: twee aan de ene en drie aan de andere zijde.
Bronzen zwaard, type Erbenheimer, Vroege IJzertijd
Een bronzen kokerbijl van het type Niedermaas. De steelschacht is vierkant met afgeronde hoeken en een verdikte rand. De bijl heeft een oogje en de vier vlakken gaan over in het bijlblad.
Een groot randfragment van een handgevormde pot met een oortje en vingertopversiering. De pot valt onder het zogenaamd Fries aardewerk.
Een bronzen zwaard van het type Griffzungenschwert (afgekort: type SW:GZS.CT). Met behulp van een XRF-meting, die de samenstelling van en de verontreinigingen in het metaal onderzoekt, is dit zwaard gedateerd tot de Bronstijd.
Bronzen zwaard, type Griffzungenschwert, Bronstijd
Een bronzen kokerbijl van het type Armorican (afgekort: type AXT:arm/\>) met oor. De bijl heeft een rechthoekige opbouw met profiellijnen aan de zijkanten en een verdikte, licht biconische kraag. De zijkanten lopen licht taps toe in de richting van de rechthoekige opening. De gietnaden zijn prominent en het snijvlak is aangescherpt. Het patina is gevlekt groen en zwart en een hoek van de kraag is al in de oudheid beschadigd. Armorican bijlen, met de kenmerkende vierkante doorsnede, zijn de meest problematische soort kokerbijlen wat betreft vindplaats. Ze zijn in grote hoeveelheden gemaakt in Armorica (Bretagne). Veel zijn niet af; de klei kern is soms nog aanwezig, het snijvlak is vaak niet aangescherpt en de gietnaden zijn niet weggewerkt. Sommigen zijn geanalyseerd en laten een hele hoge hoeveelheid lood zien. Ze worden aangezien als votief objecten of zelfs als een vroeg soort betaalmiddel, alhoewel dit betwist wordt door sommige wetenschappers. De paar dateerbare items die gevonden zijn in een context met andere objecten, kunnen gedateerd worden in de Late Bronstijd en Vroege IJzertijd. In Nederland zijn er minstens 26 stuks bekend, opvallend is dat van meer dan 2/3e de vondstlocatie onbekend is. Van de overige stuks, zijn alle vindplaatsen "dealers provenances", want geen enkel item is direct gekocht van de vinder. Het lijkt erop dat de meeste armoricanbijlen in Nederland hier terecht zijn gekomen door moderne antiekhandel.
Bronzen kokerbijl, type Armorican, Late Bronstijd of Vroege IJzertijd
Een blikken voorraadbus voor Brinta ontbijtpap, vermoedelijk uit de jaren `50 van de vorige eeuw. De voorraadbus is een cilindrisch blik, met een lichtgewelfd deksel. Op de zijkant van de bus is een decoratie aangebracht, voorstellende een groep van zes kabouters die een pak Brinta dragen. Zij worden voorafgegaan door een kabouter met een lantaarn en een vaan met de tekst 'elke dag Brinta feest'. Aan het eind worden ze voor een tentje opgewacht door een kok met een pollepel.
Voorraadbus Brinta ontbijtpap, omstreeks 1955
Bronzen bladvormige speerpunt (afgekort: type SPblade:Le = leafshaped) uit de Late Bronstijd. Het wapen is een baggervondst uit de Maas.
Bronzen speerpunt, type Leafshaped, Late Bronstijd
Een gepolychromeerde gipsen kerststal, de beelden en het stalletje vormen één geheel. De grondvorm is ongeveer driehoekig, met de hoek van de achterwand van het stalletje ongeveer in het midden. Het rieten dak is bekroond met een ster. Jezus ligt in de kribbe met een schaap aan het voeteinde; achter Jezus staan (van links naar rechts) Jozef, Maria, de os en de ezel.
Een godenbeeldje dat de godheid Attis laat zien. Het beeld heeft ingelegde ogen. De linkerarm is tot achter hoofd geheven en de rechterarm is half naar voren gestoken. De rechter voet is voor de linker geplaatst. Zijn mantel is rond zijn middel opengeslagen en de knopen van de broek zijn voorzien van een inboring. Van de tien knopen zijn er nog drie voorzien van zilverinleg. Attis is de god die zichzelf zijn mannelijkheid ontnam. Daarna stierf hij aan de verwondingen. Hij werd begraven en na drie dagen bleek hij herrezen. De volgers van Attis geloofden in wedergeboorte en in die zin was het een verlossingsgodsdienst. Het beeldje van deze oriëntaalse god is afkomstig van een villa uit de omgeving van Maastricht.
In uitvoering 5; Weekblad De Trompetter 16.09.1998; De Volkskrant 15.09.1998; Dagblad De Limburger, 08.04.2009, p. 11
Een bronzen zwaard, van het Sprockhoff type Griffzungenschwert (afgekort: type SW:GZS). Het zwaard is waarschijnlijk een rituele offergave geweest.
Bronzen zwaard, type Griffzungenschwert, Midden- of Late Bronstijd
Een bronzen zwaard van het type Griffzungenschwert (afgekort: type SW:GZS). Het zwaard is waarschijnlijk een rituele offergave geweest.
Een witmetalen ex voto, bestaande uit een rechthoekig plaatje met hierin geperst een genopte rand en ondergrond, met centraal in reliëf een kinderhoofd met halflang haar. De ex voto bestaat waarschijnlijk uit verzilverd metaal. Een ex voto is een vorm van een votiefbeeld, dat aan een christelijke kerk of bedevaartsplaats wordt geschonken in de hoop op of uit dankbaarheid voor het lenigen van ziekte of smart door God. Als de ex voto de vorm van een kinderhoofd heeft, betekent dit meestal de (gewenste) genezing van een kind.
Een ets, voorstellende de Maascentrale van de P.L.E.M. te Buggenum in september. Op de voorgrond een binnenvaartschip met twee personen. Op de achtergrond de elektriciteitscentrale met de loskade waarop twee kranen te zien zijn. Aan de kade liggen twee binnenvaartschepen met steenkolen aan boord. De ets is rechtsonder gesigneerd met 'H. Jelinger'. De kolengestookte Maascentrale in Buggenum werd in december 1954 in gebruik genomen door de Provinciale Limburgse Elektriciteits-Maatschappij (P.L.E.M.). De centrale was tot december 1996 in gebruik.
P.L.E.M. Maascentrale, Buggenum 7 september 1955
Provinciale Limburgse Electriciteits-Maatschappij
Een reclameplaat met een uitvouwbare standaard en oog. Op de voorzijde van de plaat een kleurenfoto van een fles en glas bier van Lindeboom op een gedekte tafel. Linksonder is het logo van Lindeboom Bier afgebeeld. Op de reclameplaat de teksten 'Limburg op z'n best', 'Gouverneur van Lindeboom' en 'Lindeboom. Met liefde voor het bier gebrouwen in Limburg.'
Een houten Triktrakspel in de vorm van een tweeluik met smeedijzeren scharnieren en een sluithaak. Van binnen zijn de randen en de luiken met benen inlegwerk versierd. Op de randen vormt het inlegwerk ranken met vruchten en bloemen en in de hoeken een groter schubmotief. In het luik links is een gevleugelde sphinx te zien, met rechts daarnaast een wapen met harnas, drie berenkoppen en een zwaan in een helmteken. Onder het wapen is een cartouche ingelegd met de tekst: "GENEROSUS. AC. NOBILIS: D: GODEFRIDUS / A: BOCHOLT. YN: MEMORIAM: MUTUÆ / FAMILIARITATIS: ET: AMICITIÆ:". Dit betekent: "De edele en adellijke heer Godfried van Bocholt, ter nagedachtenis aan de wederzijdse vertrouwdheid en vriendschap." In het luik rechts is een gevleugeld paard met vissenstaart te zien met links daarnaast een wapen met gevleugeld harnas, zwaard en vier rozen. In een cartouche daaronder staat de tekst: "DOMŸNO: CHRISTOPHERO: PUŸTLINCK / CONSULIEICK: HAS: TABULAS: DONO: / DEDIT: ANNO: 1598: 22: OCTOBRIS:". Dit betekent: "schonk aan de heer Christoffel Puytlinck, raadslid, deze panelen als geschenk, op 22 oktober van het jaar 1598". In het linker- en rechterluik zijn tevens benen 'pijlen' (d.w.z. de triktrakvakken) ingelegd.
Documentatiemap L 1-9000; Op zaal 09.04.2009, p. 20
Een neogotische monstrans met een gelobde voet met open rand en op elke lob een medaillon met tafereel uit het lijden van Christus. De afbeeldingen zijn van zilver op een blauwgrijze achtergrond. De rechte stam heeft zes knopen en op elke knoop zijn de letters IHS aangebracht op blauwe achtergrond. Cilindrische houder waarin lunula omgeven door diamantjes. De houder is gevat in een fraaie rijk versierde toren met baldakijn, pinakels en heilige figuurtjes. Hij is afgezet met blauwe stenen en bergkristallen. Helemaal boven is een kruisje. Merk onder voet: 'A. Witte, Aachen 1893'. Deze monstrans was in gebruik in de Sint-Martinuskerk in Venlo.
Neogotische monstrans, Sint-Martinuskerk, 1893
Een ingekleurde foto met een portret van August Wendehorst in carnavalskostuum, vermoedelijk als lid van het comité (raad van elf) van vastelaovesvereniging Jocus in Venlo. Hij draagt op zijn borst onder andere de Orde van de Haan. De foto is ingekleurd en gevat in een grijs passe-partout, dat op zijn beurt in een brede, rijk met reliëf versierde lijst, met uitspringende hoeken is geplaatst. De foto is rechtsonder gesigneerd en gedateerd 'Jos Géominy '98'. De achterkant is afgeplakt met pagina's van het Duitse tijdschrift 'Der Photograph. VIII Jahrg. no. 5'.
Portret van August Wendehorst, Venlo, 1898
Een fragment van een wandschildering (fresco) met een floraal motief in geel, rood en wit.
Een pot van grijs zogenaamd Arras-aardewerk (Type afgekort: HBW 66a). Hij heeft een hoge hals en een omgeslagen randje.
Terracotta verwarmingselementen voor in de wand, door de Romeinen tubuli genoemd. Elk met zes openingen en een opgeruwde buitenzijde. Deze elementen stonden in verbinding met de holle vloer die door pijlertjes van terracotta tegels gevormd werd. Buiten het vertrek werd een vuur gestookt en de warme lucht werd in de holle ruimte onder de vloer geleid. De warme lucht kon dan verder via de wanden en een schoorsteen naar buiten. Zo ontstond trek en werd steeds nieuwe warme lucht onder de vloer en in de wanden gezogen.
Een fragment van een Romeins wijaltaar met de inscriptie: []ROIN[] []IABV[] []VIANV[]. Hij is later hergebruikt als sokkel bij de bouw van de vroeg-middeleeuwse Sint-Petruskerk te St. Odiliënberg.
Ronde terracotta tegeltjes, die een onderdeel van een hypocaustum zijn. Samen vormden de dertien roodbakkende tegels een van de pilaartjes vormden waarmee een holle ruimte onder een vloer gecreëerd werd. Door een vuur te stoken aan de buitenzijde van het vertrek, en de warmte onder de vloer te leiden, kon het vertrek in de winter lekker warm gemaakt worden. Voorwaarde was natuurlijk wel dat er genoeg ‘trek’ was. Hiertoe werden holle tegels in de wand geplaatst. Zo werden meteen de wanden meeverwarmd. Op het bovenste tegeltje is iets bijzonders te zien. Voor het bakken werden de tegels buiten nog een tijd te drogen gelegd. In die tijd liep een van de werklieden er per ongeluk met blote voeten overheen: zijn voetafdruk is vereeuwigd.
Een zandstenen wijaltaar voor Mars Halamarthus met de inscriptie: “MARTI HALAMARÐ(O) SACRUM T(ITUS) DOMIT(IUS) VINDEX (CENTURIO) LEG(IONIS) XX V(ALERIA) V(ICTRIX) V(OTUM) S(OLVIT) L(IBENS) M(ERITO).” Dit betekent in het Nederlands: “Aan de heilige Mars Halamarðus heeft Titus Domitius Vindex, centurio van het legioen XX Valeria Victrix, zijn belofte ingelost, gaarne en met reden.” Het legioen XX Valeria Victrix was gedurende zijn bestaan voornamelijk gelegerd in Brittannia. In de periode 9-43 was het gelegerd in de provincie Germania Inferior.
Een drinkschaaltje van steengoed gemaakt te Siegburg. Het schaaltje valt onder type Clevis/Thyssen S1-dri-1. De schaal is rond, laag, leikleurige en grotendeels ongeglazuurd. Hij heeft een kleine geknepen standvoet en een opstaande deels bruin geglazuurde rand. Er zijn twee kleine tegenover elkaar gelegen handgrepen en binnenin is centraal een verlaagde bodem.
Een olievefschilderij, voorstellende 'De doodgraver van Thorn'. Centraal staat de doodgraver, leunend op een schop, met een platte pet op het hoofd. Rechts zijn graven met deels omgevallen kruisen, op de achtergrond een groot kruis, omgeven door coniferen. Verder op de achtergrond witte gevels in het stadje Thorn.
Lit. C.J. M. Nouwen, Zicht op Thorn, uitg. Lannoo-Tielt, p. 20-25. Met illustratie.; ARSkalender 2003, afb.; Documentatiemap GM 6500 - ;
Een ingekleurde lithografie, voorstellende een jongen en een meisje in communiekleding met (vermoedelijk) hun moeder. Het meisje in witte bruidskleding zit geknield op een bidstoel, de jongen in een zwart kostuum staat er naast met een kruis in de rechterhand en een boek in de linkerhand. Om zijn linkerbovenarm is een wit lint geknoopt, met oranje uiteinden. Er achter staat een vrouw in een wijd vallende jurk met een blauw lijfje en witte hoed. Onder de modeprent is weergegeven linksonder de datum "Mai 1852", en midden onder de titel van het werk waarin deze lithografie oorspronkelijk is verschenen: "Cendrillon, Journal Encyclopédique de tous les travaux de femmes'. In Frankrijk was het destijds gebruikelijk dat jongens bij hun Plechtige Communie (ook wel Hernieuwing der Doopbeloften of Vormsel genoemd) om hun linkerbovenarm een grote strik droegen.
Een liggende, jonge, naakte vrouw, die met haar bovenlichaam op een grijs kussen met franjes rust en op een crêmekleurig laken ligt. Haar rechterarm is iets geheven en haar rechterbeen ligt half onder haar linkerbeen. Er zijn gordijnen links en rechts. Tegen de rechtergordijnpartij staat een ovale vergulde spiegel. Op de achtergrond is vaag een landschap met een paard te zien. Het portret is in een brede, vergulde, rijk geornamenteerde gipslijst gezet. Jean Laudy studeerde aan de academies van Antwerpen en Brussel en woonde zijn verdere leven in België waar hij zeer gewaardeerd werd voor zijn portretten. Zijn naakten passen in de traditie van de negentiende-eeuwse salonstukken.
Cat. J. Laudy , nr. 42; Dagblad voor Noord Limburg 02.-7.1975.
Een heilige, die in haar rechterhand een boek draagt. De linkerhand is leeg, maar droeg waarschijnlijk een lelietak. Boven op haar hoofd heeft ze een zogenaamde pothoedafsluiting, een ronde vlakte waar waarschijnlijk een kroon op gezeten heeft. Een paar resten van de gouden verf zijn hiervan nog te zien. Aan de onderzijde van de zeshoekige basis zit een circa 10 cm diep rond gat. De basis bestaat uit meerdere stukken. De achterzijde is in grove schetsen gepolychromeerd (de mantel is rood en haar haren zijn bruin) en is minder fijn afgewerkt. Een knoest in het hout is nog zichtbaar onder de verf.
Documentatiemap GM 0-6500; kerst- en nieuwjaarskaart 1990, kleur
Een olieverfschilderij, voorstellende de verwoeste binnenstad van Venlo, gezien vanaf de Blerickse Maasoever in het voorjaar van 1945. Op de voorgrond verwrongen staal en houten bielzen van de vernielde Maasbrug. Op de achtergrond de binnenstad van Venlo met verwoeste huizen aan de Maaskade en het Hetje, de stompe afgebrande Sint-Martinustoren en de beide ongeschonden stadhuistorens. Het werk is linksonder gesigneerd en gedateerd "J. Moonen '45".
Sef Moonen: De Verwoeste stad, olieverf op doek, 104 x 131,5 cm. Inventarisnummer: G10707 Tijdens de Tweede Wereldoorlog bouwde de Duitse bezetter een groot militair vliegveld op de Grote Heide bij Venlo, de zogenaamde Fliegerhorst. Teneinde de toevoer van en naar het vliegveld te blokkeren voerden de geallieerden in 1944 bombardementen uit. Doel waren de Maasbruggen en het militaire vliegveld. Het bombardement van 19 november 1944 was catastrofaal: grote delen van de stad werden verwoest. In 1945 kort na de bevrijding, maakte Moonen een schilderij vanaf de tegenoverliggende Maasoever, vanuit Blerick. Dat het lot van zijn geboortestad hem erg had aangegrepen blijkt onder meer uit hetgeen Moonen met betrekking tot de totstandkoming van het schilderij zei: “Die verwoeste stad maakte een ontzaglijke indruk, omdat je je nooit had kunnen voorstellen dat zoiets zich kon voordoen, het hele hart was weg. En de oorzaak lag niet in de stad, het gebeurde buiten ons om. Bovendien, het leek zo definitief. Het is het decor voor het algemene drama van Venlo, de som van de individuele drama’s van de bewoners. Een zichtbare illustratie van wat zich in Venlo afspeelde.” Volgens Moonen vormen de brokstukken op de voorgrond, zoals bijvoorbeeld het puin van de bruggen het decor. De kraan in de haven, die tussen de ruïnes overeind was gebleven was voor hem het teken van wederopbouw. De donkere lucht en de sobere tonen die de schilder heeft gebruikt, benadrukken de pijn die hij op dat moment voelde. Bron: P. Winkels, Sef Moonen. In: Pronkstukken 650 jaar stad, Venlo 1993, p. 280 - 281 Sef Moonen (1906 – 1995). Het was tekenleraar Jean Garjeanne (1860 – 1930) die de talenten van Moonen tijdens zijn opleiding op de Rijks H.B.S. in Venlo onderkende. Op zijn instigatie volgde Moonen de MO-opleiding tekenen aan de katholieke leergangen. Vervolgens voltooide hij de opleiding aan de Rijksacademie in Amsterdam (1933) en studeerde aan de Academie voor Beeldende Kunsten in Rotterdam. Terug in Venlo startte hij met lesgeven, onder andere aan latere kunstenaars (Piet Killaars, Harrie Op de Laack, Pierre van Soest en Bert Coppus). Hij gaf les op verschillende onderwijsinstellingen. Moonen was van belang voor het culturele leven in Venlo. Hij behoorde tot de oprichters van Vrije Academie, de Kunstkring Kyra en de Venlose Filmkring. Bronnen: 1)P. Winkels, Sef Moonen. In: Pronkstukken 650 jaar stad, Venlo 1993, p. 280 -281 2)Karin Daamen-Heeskens, Limburgia Exotica Kunstenaar komen naar Limburg 1850 – 1950, Limburgs Museum 2007, p. 43 Ad Bogers, 2021-02-18
Een olieverfschilderij op paneel, voorstellende koning Willem II te paard, tijdens zijn intocht in Maastricht in juni 1841. De koning is gekleed in veldmaarschalksuniform, met hierover een blauw fluwelen mantel, afgezet met hermelijnbont. In zijn rechterhand draagt hij een commandostaf. De koning zit op een schimmel, met onder het zadel een sjabrak van luipaardvel. Hij rijdt onder een stenen boog waarop rechts het Nederlandse wapen is afgebeeld met de tekst 'SPANJEN QUATRE-BRAS WATERLO BAUTERSEM'. Op de keerzijde van het paneel in groene verf het opschrift 'S.M. Guillaume II Roi des Pays-Bas, etc.' Het werk is gevat in een vergulde lijst met rozetjes in de hoeken, parelranden en staande knorren langs de zijden. Het is linksonder gesigneerd met 'Theodoor Schaepkens'. De geografische namen die zijn afgebeeld op de muur rechts van de boog verwijzen naar de veldslagen waarbij koning Willem II als Brits en Nederlands officier een rol speelde. De hermelijnen mantel is afgebeeld als zijnde vervaardigd van blauw fluweel, terwijl de Nederlandse koningsmantel is vervaardigd van rood fluweel. Ook de commandostaf wijkt af van de historische maarschalksstaf van Willem. De afgebeelde staf lijkt te zijn omhuld met rood fluweel, terwijl zijn maarschalksstaf was omhuld met blauw fluweel.
Koning Willem II te paard, tijdens zijn intocht in Maastricht
Brochure Het Limburgs Museum in vogelvlucjht, afb; Limburg en Limburgs Museum. Toeristische gids, afb. p. 34; J. Venner, Geschiedenis van Limburg, deel 2, afb. p. 28; Limburg en Limburg. Gedeeld verleden, afb. p. 21; De kleine geschiedenis van Limburg in 25 dagen, dag 11, afb. p. 2
Een olieverfschilderij "Rokers in herberg" van J. Warnas. In een herberg bevindt zich linksachter een open schouw, linksboven een raam en rechts een openstaande deur. Op de voorgrond zitten twee mannen aan tafel te roken uit lange Goudse pijpen, die ze aansteken in de aardewerken vuurtest die op tafel staat; verder op tafel enkele pijpen; links van de tafel staat een ton, waarop een doek, een aardewerken schotel, een tinnen schoteltje, een stuk brood. Uit de geopende deur komt een dienster brood aandragen. Bij de haard staan drie mannen, waarvan een rokend en een drinkend. Op de vloer zijn gebroken pijpen en mosselschelpen. Rechtsonder staan de signatuur en de datering: "J. Warnas 1845". Op de keerzijde staat op het spieraam geschreven: 'Gerestaureerd mei 1966 H. Boermans'. Het werk zit in een donkere, zwarte lijst.
Lit. Scheen, 278; NVC, 30-9-1926, p 3, kol. 1, beneden; vgl. Sotheby's Amsterdam, veiling 736, 14-09-99, cat.nr. 37.
Bij Sotheby's is een schilderij met identieke voorstelling geveild met 'Naar Adriaen Brouwer' als vervaardiger, 52,9x41,3 cm.; Tussen twee tricolores 1990, afb. p. 108; ansichtkaar in kleur; Maasgouw 1891, p. 190
Een olieverfschilderij voorstellende een gezicht op de Maasbrug in Maastricht vanuit het stadsdeel Wyck, in zuidwestelijke richting. Op de achtergrond het silhouet van de stad Maastricht met onder meer de Onze Lieve Vrouwekerk en de Sint-Janskerk. In 1932 werd na een grondige renovatie van de brug de naam gewijzigd in Sint Servaasbrug. Het werk is rechtsonder gesigneerd 'Jonas'. Henri Jonas heeft de oude Maasbrug in Maastricht meerdere malen in beeld gebracht. In 1928 werd in het Stedelijk Museum in Maastricht een tentoonstelling gehouden met daarin vijftig werken van zijn hand met de Maasbrug als onderwerp.
Charkles Eyck, cat. exp. 1997, afb. p. 31; Dagblad De Limburger, 10.04.1997, afb.;
Een olieverfschilderij op doek, met een voorstelling van het Preuvenemint op het Vrijthof in Maastricht. Op het Vrijthof zijn diverse feesttenten opgesteld, waar mensen zich vermaken met drank en eten. In het midden een muziekkiosk met een blaaskapel. Aan de linkerzijde een restaurantje, met hiervoor een luifel waaronder een speenvarken gebraden wordt. In het midden vooraan een man en een vrouw met een glas bier in de hand. Aan de rechterzijde zitten een aantal mensen op de Perroen, een middeleeuwse zuil op een plateau met trappen, die met rood-wit-blauw lint is versierd. Boven op de zuil staat een violist. Links op de voorgrond zit de kunstenaar Pieke Dassen aan een tafel te tekenen.
Zie tentoonstellingsdossier LM tt11.; J. Schurgers, 57 Limburgse beeldende kunstenaars, afb. p. 27
Een roomkleurige bruidsjurk uit 1945, gemaakt van parachutestof. De jurk is driedelig en heeft als delen nog een onderrok en een onderbroek. Vanwege de schaarste aan fijne kledingstoffen werd in de periode direct na de bevrijding in 1944-1945 soms gebruik gemaakt van het stof van parachutes van de geallieerden.
Een olielamp, vervaardigd in een mal, van roodbakkende klei (terracotta), uit de Romeinse Tijd. De lamp heeft twee vulgaten, een lontgat en drie oortjes. Op de 'spiegel' aan de bovenzijde is in reliëf een toneelmasker aangebracht. Op de onderkant van dit lampje staat in reliëf het woord ‘Atime’, een verkorting van ' Atimetus'. Olielampjes werden bij de Romeinen in massa geproduceerd met behulp van mallen. Soms waren ze van brons gemaakt, maar meestal van aardewerk. De hier afgebeelde terracotta olielamp is een zogenaamde ‘firmalamp’. Op de spiegel van het lampje is een toneelmasker afgebeeld, wat typisch is voor dit soort lampen. De naam firmalamp wordt gebruikt vanwege de namen die op de bodem van de lampen staan.
In 1920 is een soortgelijk object gevonden in Blerick. Dit exemplaar bevindt zich thans in de collectie van het Bonnefantenmuseum te Maastricht. Eenzelfde exmplaar is ook in het Römisch-Germanisches Museum in Keulen. Type is veel door inheemse pottenbakker nagemaakt, tijd van Vespanianus-Trajanus (70-120 n. Chr.). Afvorming van Italiaanse lamp. ATIME is afkomstig van ATIMETUS of ATIMUS (Noord-Italië).
Brief mej. Den Boesterd, Kam, 17-01-1950.
Een houten kistje met kistbeslag en leren bekleding aan de buitenzijde. Het leer is versierd met florale en geometrische motieven. Het ijzeren slot bevat een sleutelgat maar diende ook als hangslot. Er is een geldgleuf in het deksel.
Een witte mijnwerkershelm (ook wel: mijnhelm). De helm bestaat uit een half bolvormige helm met een buitenwaarts gebogen rand en een smalle klep, met daarin een rond gat. Op de achterzijde is een leren riempje met knipsluiting bevestigd. Op de voorzijde is een ijzeren beugeltje ter bevestiging van een lamp. Aan de binnenzijde is een witte kunststof pasvorm bevestigd.
Een houten beeld van Anna-te-Drieën. Aan de linkerzijde, zittend, de heilige Anna, met een vrucht in de rechterhand; de linkerhand in een opengeslagen boek dat op haar knie rust. Aan de rechterzijde een staande Maria met een kroon op haar hoofd, het kind Jezus op haar linkerhand. Het kind Jezus reikt met de rechterhand naar de vrucht in de hand van Anna, met de rechterhand houdt het zich vast aan een koord op de kleding van Maria. Het beeld is vervaardigd door een onbekende houtsnijder omstreeks 1500 in de regio Kleef of het Gelders Overkwartier.
Een gesneden eikenhouten beeld, voorstellende de doop van de Frankische koning Clovis door bisschop Remigius in Reims op kerstdag 496. Tegen de achtergrond van een kerkinterieur staat een rond doopvont; rechts staat de bisschop die water giet over het hoofd van de bij het doopvont gebukt staande Clovis. Links staan twee toekijkende figuren. Het beeld is waarschijnlijk afkomstig uit een altaarretabel en vervaardigd in de zuidelijke Nederlanden of het aangrenzende Rijnland, omstreeks 1550.
Vgl. cat. Beeldhouwkunst in Rijksmuseum, Amsterdam, nr. 146, p. 135 en 136.
Een bronzen vleugelbijl, die aan twee zijden voorzien is van vleugels en aan een zijde van een oortje. De bijl is bevestigd op een gereconstrueerde houten steel. Het gaat hierbij om het type Mid-winged axe type Grigny/Swalmen, subvariant 'small', but looped (afgekort: A XMWL:grig/swl<). Clusters van dit soort bijlen bestaan in West-Zwitserland en Oost-Frankrijk en zijn veel minder aanwezig in West-Duitsland. Ze komen redelijk veel voor in het Duitse Midden-Rijngebied, maar zijn bijna geheel afwezig in Noordrijn-Westfalen. Hierdoor is een aanvoerroute over de Rijn uitgesloten. Er is wel een duidelijke verspreiding te zien naar het noorden vanaf Frankrijk, over de Maas. Sommige van deze Grigny bijlen, die geïmporteerd zijn over de Maas, zijn groot en indrukwekkend, en het feit dat ze in twee depots zijn aangetroffen (Swalmen-Hillenraad en Maaseik, BE), suggereert dat het belangrijke items waren, waarschijnlijk hoofdzakelijk wapens met een prestige-waarde. De kleinere varianten zijn ongetwijfeld gebruikt als gereedschappen, te zien aan slijpsporen. Grigny bijlen dateren voornamelijk in de Vroege Urnenveldperiode. Alhoewel sommige items nog voorkomen in latere depots. Ook deze bijl moet een import zijn uit Frankrijk, gezien het feit dat de beste paralellen uit het Somme-gebied komen, zoals het Caixdepot en het Erondelle depot in het Museum Amiens.
Bronzen vleugelbijl, type Grigny/Swalmen, Midden-Bronstijd
Lit. J.J. Butler, Catalogue of flat axes, flanged axes and stopridge axes., DB 1783
J.J. Butler & H. Steegstra 2000: BRONZE AGE METAL AND AMBER IN THE NETHERLANDS (III: I) CATALOGUE OF THE WINGED AXES. Palaeohistoria 41-42, pp. 135 (DB 1783)
Een olieverfschildering op doek, met de titel "Meisje met appeltjes". Op de voorgrond een halfnaakte lachende jonge vrouw, die wegkijkt van een oudere man die achter haar staat. Ze reikt met haar vrije arm naar een appel, die haar wordt getoond door deze besnorde man in donkerbruin kostuum. Rondom zijn manden te zien, staand en liggend, met appels en druiven. Het schilderij zit in een houten lijst, waarop een koperen plaatje de tekst staat: 'Meisje met appeltjes, Jean Laudy (1877-1956), Geschenk van Pope Venlo 1889-1989'. Jean Laudy werd in Venlo geboren en studeerde aan de academies van Antwerpen en Brussel. Hij woonde zijn verdere leven in België waar hij zeer gewaardeerd werd voor zijn portretten. Zijn naakten passen in de traditie van de negentiende-eeuwse salonstukken. Volgens de familie Laudy is dit werk eigenlijk een zelfportret van de kunstenaar.
Een schilderij dat een boerenfamilie bij een open haard laat zien. Er zit een vrouw met een baby in een mand voor de haard. Bij haar staat een werkmandje. Op het openhaardvuur staat een kookpot op een treeft en hangt een ijzeren ketel aan de haal; een vrouw is er mee bezig. Rechts zit een man, die ons aankijkt. Aan de wand is diverse huisraad te zien. Op de keerzijde zijn etiketten van een expositie te Baden-Baden, van de Rijksdienst Beeldende Kunst en van de Dienst Verspreide Rijkscollectie.
Een schilderij van een legeraanvoerder gemaakt in de Gewestelijke school. De aanvoerder is voor het portret staand afgebeeld, naar links gewend en aanziend. Hij is geportretteerd in een fraai versierd borstharnas, met een kanten, witte kraag, en een pofbroek. Hij is blootshoofds en draagt een baard. Zijn linkerhand is aan het gevest van een degen en de rechterarm rust op een kanonspijp. Bij de rechterknie is de helm. Aan het oude doek is aan de bovenkant een strook van 13.5 cm toegevoegd en aan onderkant strook van 18 cm. Het werk zit in een zwarte, houten, geprofileerde lijst.
Een refit, vervaardigd van aan elkaar gepaste vuurstenen afslagen. De vuurstenen zijn zo in elkaar gezet dat de afzonderlijke afslagen op de plek in de steen zitten, waar ze gezeten hebben, voordat er van de steen werktuigen gemaakt werden.
Een panoramafoto in kleur, gemaakt tijdens een schuttersfeest in Geleen omstreeks 1999. Een groep vaandeldragers, op de rug gezien, staat voor een tent met daarin een officier van een schutterij. De vaandeldragers dragen verschillende uniformen en vertegenwoordigen verschillende schutterijen uit de omgeving van Geleen. Op de vaandels zijn onder andere de plaatsnamen Maastricht, Oirsbeek en Merkelbeek leesbaar. Aan de rechterzijde staat een tamboerkorps, met witte broeken en petten, en een donkerblauwe jas met rode uitmonstering.
Schuttersfeest te Geleen, omstreeks 1999
Een foto van Albert van Looy, terwijl hij naakt in een rolstoel een vrouw omarmt. Albert van Looy was voorzitter van het Gehandicaptenplatform Venlo en voorzitter van een werkgroep voor gehandicapten en seksualiteit. Hij verloor een proefproces tegen het GAK voor vergoeding van een seksueel hulpmiddel. De vrouw, waarmee hij vrijt in de foto, was van de Stichting Alternatieve Relatiebemiddeling. Die stichting hielp gehandicapten aan seksueel contact.
Stichting Alternatieve Relatiebemiddeling
Een kleurenfoto van de toegangspoort van de mijn Bois de Cazier in Marcinelle (Charleroi). Op de voorgrond een verkeersbord 'doodlopende weg', met daarachter een aantal mijngebouwen en twee schachtbokken. Marcinelle is bekend vanwege de grootste mijnramp in de Belgische geschiedenis. De mijn sloot in 1967, maar veel gebouwen en de schachtbokken zijn bewaard gebleven. Sinds 2012 is het terrein van de steenkoolmijn Marcinelle opgenomen in de lijst van Werelderfgoed en tegenwoordig is er een mijnmuseum gehuisvest.
9. Lit. catalogus `Niets is zwart-wit, Jacques Peeters, fotograaf', Dagblad De Limburger 2001, cat. nr. 137
Een ingekleurde kopergravure, die het aanzicht en de kaart laat zien van de belegering van Maastricht door de Nederlandse troepen in 1676. De kaart bestaat uit twee gravures. Boven is het aanzicht te zien met de belegering en beschieting van Maastricht door de Nederlandse troepen vanuit het zuiden afgebeeld. De titel van deze gravure staat bovenaan in de afbeelding: "Prosp: der Belägrung Maestricht und Wyck, durch den Princen von Oranien. Anno 1676". Onder in het midden is een inzet met de profielen van de Maastrichtse vestingwerken. De kaart, onder, geeft een overzicht van de belegering van Maastricht door de Nederlandse troepen. De vestingwerken van de stad staan hierbij centraal. Rechts een uitgebreide legenda waarin de belangrijkste gebouwen en vestingwerken staan vermeld. De titel staat midden in de omtrek van Maastricht: "Grundriss der Belägrung Maestrich, durch den Princen von Oranien". De gravure is in passe-partout gezet.
Prosp: der Belägrung Maestricht und Wyck, durch den Princen von Oranien. Anno 1676. / Grundriss der Belägrung Maestrich, durch den Princen von Oranien
Een zwart-witte kopergravure, die in tweeën is gedeeld en boven en onder een stadsaanzicht weergeeft. Boven is de belegering en verovering van Valkenburg in 1644 te zien. Er is een panorama van de belegering van Valkenburg. Links is de grote toren en geheel rechts een ophaalburg. De titel is in banderol boven in het midden: "De Stadt Valkenburg Overvallen Anno 1644". Beneden is het panorama van de belegering van de stad Dalen. Ook hier is de titel in een banderol boven in het midden: "De Stadt Dalen Verrast Anno 1644". In de rechter bovenhoek is een tekst te lezen: "Tweede deel Fol: 159". Het werk is in passe-partout gezet.
De Stadt Valkenburg Overvallen Anno 1644. / De Stadt Dalen Verrast Anno 1644.
Een glasnegatief, met hierop een twee vrouwen in het woonwagenkamp in Brunssum in 1935. Links tegen de woonwagen leunend staat Maria Steinbach, gekleed in een gebreide trui en rok met broche voor op de borst. Rechts in het raam leunt Anna Steinbach, gekleed in een witte trui met een ketting. Op het glasnegatief staat rechtsboven op de emulsie laag het negatief nummer: "J6582". Op de envelop staat: J6582 (negatiefnummer) 30 maart 1934 Brunssum In het woonwagenkamp een babbeltje; 23-4-26? B 8-6-34 B (doorgestreept) Brunssum. De datering van de foto op de envelop is niet correct. Uit onderzoek is gebleken dat de foto in oktober of november 1935 vervaardigd moet zijn. De twee vrouwen zijn familie van Settela Steinbach. Zij is bekend als het iconische "meisje met de hoofddoek", dat op 19 mei 1944 met de trein vanuit Westerbork naar Auschwitz werd gedeporteerd. Lang werd aangenomen dat het hierbij om een joods meisje ging, maar in 1994 bleek dat het hierbij om het Sinti-meisje Settela Steinbach ging.
Brunssum. In het woonwagenkamp. Een babbeltje.
Een glasnegatief, met hierop een zwart-witfoto van twee gezinnen van de familie Steinbach, die achter een kind op een duwkarretje. De foto is gemaakt in het woonwagenkamp op de Heksenberg bij Brunssum. Op het karretje zit Johannes Antonius met achter hem Jean. Geduwd wordt het karretje door Walda. Verder op de foto staan van links naar rechts: onbekend, maar mogelijk Anna Maria, Rosa, Settela, Elisabeth, Johanna Cornelia met achter haar een man, mogelijk haar vader Heinrich (bijnaam Moeselman), Louise, Karl, Willem (bijnaam Koleman), Magdalena en voor haar Maria Theresa. In de hoek van de emulsielaag staat rechtsboven het negatiefnummer: "J6577". Op de envelop staat geschreven: "J6577. 30 maart 1934 Brunssum. kamptafereeltje." De datering van de foto op de envelop is niet correct. Uit onderzoek is gebleken dat de foto in oktober of november 1935 vervaardigd moet zijn. Het derde kind van links is de 10 maanden oude Settela op de arm bij haar zus Elisabeth. Zij is bekend als het iconische "meisje met de hoofddoek", dat op 19 mei 1944 met de trein vanuit Westerbork naar Auschwitz werd gedeporteerd. Lang werd aangenomen dat het hierbij om een joods meisje ging, maar in 1994 bleek dat het hierbij om het Sinti-meisje Settela Steinbach ging.
Brunssum. In het woonwagenkamp. Kamptafereeltje.
Een glasnegatief, met hierop een zwart-witfoto van een drietal kinderen in het woonwagenkamp in Brunssum in 1935. Aan de rechterzijde Willy Steinbach, gekleed in korte broek en geruit jasje, met een viool. Tegenover hem staat een kleine jongen, zijn neef Frans, 19 maanden oud, met een (te) grote pet en een pijp in de mond. Op de achtergrond kijkt Philibert, het broertje van Willy, in korte broek toe. Op de bijbehorende envelop staat het opschrift "J6578, 30 maart 1934, Brunssum. De kleine violist". De datering van de foto op de envelop is niet correct. Uit onderzoek is gebleken dat de foto in 1935 vervaardigd moet zijn. De jongen met de viool, Willy Steinbach, en de jongen op de achtergrond, Philibert Steinbach, zijn broers van Settela Steinbach. Zij is bekend als het iconische "meisje met de hoofddoek", dat op 19 mei 1944 met de trein vanuit Westerbork naar Auschwitz werd gedeporteerd. Lang werd aangenomen dat het hierbij om een joods meisje ging, maar in 1994 bleek dat het hierbij om het Sinti-meisje Settela Steinbach ging.
Een glasnegatief, met hierop een zwart-witfoto van de familie Steinbach rond het kampvuur in het woonwagenkamp op de heksenberg bij Brunssum. De rook stijgt naar links, waardoor een aantal kinderen niet goed te herkennen zijn. De vrouw die achter het vuur zit is Maria Weiss. Rechts van het vuur zijn drie kinderen te identificeren van links naar rechts: Philibert, Settela en Elisabeth. Op de rechterbovenhoek staat het negatiefnummer op de emulsielaag geschreven: "J6580". Op de envelop staat geschreven: "J6580. 30 maart 1934 Brunssum. In het woonwagenkamp. Aan het kampvuur." De datering van de foto op de envelop is niet correct. Uit onderzoek is gebleken dat de foto in 1935 vervaardigd moet zijn. Settela is op deze foto tien maanden oud, als zij naast haar zus en broer staat. Zij is bekend als het iconische "meisje met de hoofddoek", dat op 19 mei 1944 met de trein vanuit Westerbork naar Auschwitz werd gedeporteerd. Lang werd aangenomen dat het hierbij om een joods meisje ging, maar in 1994 bleek dat het hierbij om het Sinti-meisje Settela Steinbach ging.
Brunssum. In het woonwagenkamp. Aan het kampvuur.
Een bronzen speerpunt met een tot in de punt doorlopende schacht en meegesmede vleugels. De ronde schacht is afgebroken en niet meer compleet.
Bronzen speerpunt, Midden- of Late Bronstijd
Een speld of radnaald, met een lange naald en aan het uiteinde een zonnerad. Aan het uiteinde van dit zonnerad zit een omgebogen oog. (PN:rad). Een mogelijke aanwijzing voor de productieplaats is een mal die gevonden is bij opgravingen bij Oss-Horzak. Het is de enige mal die voor deze pinnen bekend is. Deze naalden worden met name in Zuid- en Noordwest-Duitsland gevonden, maar er zijn enkele exemplaren uit Nederland bekend. In Denemarken lijken regionale varianten van dit type voor te komen.
Sørensen, M.L.S., 1987. Material order and cultural classification: the role of bronze objects in the transition from Bronze Age to Iron Age in Scandinavia, in: I. Hodder (ed), The archaeology of contextual meanings. Cambridge (New directions in archaeology), 90-101.
Laux, Friedrich, 1976. Die Nadeln in Niedersachsen.
O’Connor, Brendan, 1980. Cross-channel relations in the later Bronze Age : relations between Britain, north-eastern France and the Low Countries during the later Bronze Age, 75.
Een zwartwit foto van de aankomst van het veer aan de veerstoep te Well op 31 maart 1937. De passagiers verlaten te voet de veerpont, met de fiets aan de hand. Vooraan op het veer staat de veerman Arnold Drissen. De familie Drissen was meer dan 40 jaar huurder van het Rijksveer bij Well. Met de totstandkoming van de Koninginnebrug in 1954 kwam een eind aan de eeuwenoude veerdienst op dit punt in de Maas.
Een kleurenfoto met een aanzicht vanaf de oostelijke Maasoever op de Wilhelminabrug in Maastricht in augustus 1941. Op de voorgrond marcheert een kolonne van circa 150 Duitse soldaten over de Franciscus Romanusweg, in de richting van de brug. Op de achtergrond is het centrum van Maastricht te zien, met de Onze-Lieve-Vrouwekerk. De foto is gemaakt vanuit het huis van de familie Houtappel-Hustinx aan de Franciscus Romanusweg.
Marcherende Duitse kolonne op oostelijke Maasoever bij de Wilhelminabrug in Maastricht, augustus 1941
Een tinnen lepel met een zeskantige steel en een grote, ronde bak. De lepel dateert uit de tweede helft van de 16de eeuw.
Een glasnegatief uit Sittard waarop mannen vanaf een auto brood naar de jongeren die voor de wagen staan gooien. Op de kant van de emulsielaag staat rechtsboven in de hoek: "J 4029". Op de envelop zijn de opschriften te vinden: "J 4029 | 26 maart 1933 Sittard. | Krom broodrapen | Vind de wagen met goede gaven." Krom broodrapen is een oud gebruik op Palmpasen. Kromme broodjes worden op de Kollenberg gestrooid, waar de jeugd ze moet verzamelen.
Sittard. Krom broodrapen Vind de wagen met goede gaven
Een antiphonarium, een koorboek dat gebruikt wordt bij het zingen van de getijdengebeden in een katholieke kerk. Het werk is een convoluut van meerdere laat-middeleeuwse handschriften en enkele gedrukte katernen, die als antiphonarium samengebracht zijn. In totaal zijn het circa 103 folia, met enkele tussenliggende kleinere vellen. Op veel plaatsen zijn met vernieuwingen in de inhoud aangebracht, waarbij met name de notenbalken beplakt zijn met strookjes papier met een gewijzigde muzieknotatie. Dit antiphonarium is afkomstig uit het Norbertinessenklooster Keizerbosch te Neer.
Antiphonarium Norbertinessen Neer, omstreeks 1400
Een ijzeren zwaard, met een lengte van 87 cm. Het zwaard heeft een gevest met een afgeplatte ovale knop met twee gaten (vermoedelijk om een leren riem door te halen) en een rechte ovale pareerstang. De gedamasceerde kling is over de gehele lengte met zilver ingelegd. Het zwaard is van een model dat in de 9e eeuw door de Vikingen werd gebruikt. Het werd bij baggerwerkzaamheden in de Maas gevonden, ter hoogte van de monding van de Neerbeek bij Neer.
Een achthoekig, tweedelig wierookvat met vijf kettingen en een stolpvormige kettingplaat met een brede, platte en ronde bodem. Het bovendeel heeft een piramidale opbouw met openingen in verschillende vormen (van onder naar boven): pionnen, kleine klavertjes drie, een sifon en een groot klaverblad. Het benedendeel rust op een zeskantige, inspringende en enigszins verhoogde voet. Beide losse delen zijn door kettingen met haken verbonden. Boven aan het bovendeel zit een ring waar de ketting aan bevestigd is. Een grotere ring zit aan het andere uiteinde van dezelfde ketting en een nog grotere aan de top van de kettingplaat.
Een kandelaar met hoge, geprofileerde, conische voet met opstaande rand die als vetvanger dienst doet. Een kegelvormige verhoging boven op de voet is de basis voor de stam. De stam heeft vier platte knopen en een grotere in het midden. De geprofileerde houder is nagenoeg cilindervormige met twee rechthoekige openingen.
Vgl. Koper en brons (LM 84-824), p. 102, nr. 138.
Een pelgrimsinsigne uit Aken. Het insigne heeft een staketselvorm met baldakijn van vooral verticale staafjes en cirkels bekroond door kruizen. De bovenste cirkel staat in vlammen en voert een streng uitziend heiligenhoofd met aureool.
Een olieverfschilderij op paneel, dat als drieluik in het midden de heilige drie-eenheid (vader, zoon en heilige geest) laat zien, die door engelen geflankeerd worden. Op het linker paneel staat Maria afgebeeld en op het rechterpaneel Johannes de Doper. Op de buitenkant is op het linker paneel de apostel Paulus te zien en op het rechter paneel de apostel Petrus. Het drieluik is in een zwarte lijst met gouden bies, die aan de bovenzijde accoladevormig is.
En badflesje van blauwgroen glas met horizontale glasdraadversieringen en twee oren. Het flesje heeft een dikke ronde bovenrand met relatief nauwe opening. Dit soort flesjes werden gebruikt om geurende olie mee te nemen naar het bad. De olie werd op de huid gesmeerd en daarna met vuil en al van de huid geschraapt.
Een glasnegatief van een foto van het verblijf van Theophil Wagner, die bekend stond als de kluizenaar van Wellerlooi. Het laat een van houten palen en kippengaas vervaardigd hek zien. Aan het hek hangt een bordje met het opschrift: "GEEN TOEGANG / EENZAAME / MENSCH". Op de hoek van de emulsielaag van het negatief rechtsboven staat: "JE 1641". Op het originele negatiefenvelopje staat: "JE 1641 30 sep. 1936. Kluizenaar. Het toegangshekje." Een datering en signatuur is in de hoek van de envelop rechtsonder te vinden: "30-10-36 / B".
Wellerlooi. Kluizenaar. Het toegangshekje.
Een glasnegatief van een foto van Theophil Wagner, die bekend stond als de kluizenaar van Wellerlooi. Hij staat voor een lage huifkar die hij tevens als slaapplaats gebruikte. Op de hoek van de emulsielaag van het negatief rechtsboven staat: "JE 1642". Op het originele negatiefenvelopje staat: "JE 1642 30 sep. 1936. Kluizenaar. De kluizenaar voor zijn slaapwagen." De datering en signatuur zijn in de hoek van de envelop rechtsonder te vinden: "30-10-36 / B".
Wellerlooi. Kluizenaar. De kluizenaar voor zijn slaapwagen.
Een glasnegatief van een foto van Theophil Wagner, die bekend stond als de kluizenaar van Wellerlooi. Hij zit buiten bij de openstaande deur van zijn huisje en maalt koffiebonen met een koffiemolen. Door de deur is een deel van het interieur te zien. Op de hoek van de emulsielaag van het negatief rechtsboven staat: "JE 1649". Op het originele negatievenenvelopje staat: "JE 1649 30 sep. 1936. Kluizenaar. Koffiemolen." De datering en signatuur zijn in de hoek van de envelop rechtsonder te vinden: "30-10-36 / B".
Een glasnegatief van een foto van Theophil Wagner, die bekend stond als de kluizenaar van Wellerlooi. Hij staat op een stuk grond, de handen rustend op een schop en staart in de verte. Op de hoek van de emulsielaag van het negatief rechtsboven staat: "JE 1650". Op het originele negatievenenvelopje staat: "JE 1650 30 sep. 1936. Kluizenaar. Turend in de verte." De datering en signatuur zijn te vinden in de hoek van de envelop rechtsonder: "30-10-36 / B".
Wellerlooi. Kluizenaar. Turend in de verte
Een olieverfschilderij op paneel, voorstellende een processie in een Zuid-Nederlands dorp. Vier mannen dragen op schouderberries twee heiligenbeelden, voorafgegaan en gevolgd door een vaandeldrager. De voorste heilige met de rode mantel is Sint Hubertus, de achterste is Sint Antonius Abt. Op de achtergrond huizen in vakwerkstijl. Boven in een raam kijkt een groepje mensen toe, aan het venster hangt een donkere vlag, met op een rode ruit een staande heiligenfiguur. Het werk is gevat in een zwarte, geprofileerde, deels geribbelde lijst. Het werk is een kopie van een gedeelte van het schilderij 'Dorpsfeest ter ere van St. Hubertus en St. Antonius' door Pieter Breughel de Jongere (1564-1637/8), gedateerd in 1632.
Dorpsprocessie ter ere van St. Hubertus en St. Antonius
Documentatiemap L 9000 - ; Suske en Wiske. De fantasievolle vertellers, afb. p. 63; zie ook S. Groenveld e.a., De tachtigjarige oorlog, afb. p. 57.
Een bronzen greepangelzwaard uit een stuk, met een kling en een angel. Het gevest, dat vermoedelijk van een ander materiaal was vervaardigd, ontbreekt.
Bronzen greepangelzwaard, Midden- of Late Bronstijd
Publications 1980-1981, p. 35 en 36; Jaarverslag ROB 1978, p. 155, 156
Een kleurenfoto van de jaarlijkse Sinti-bedevaart naar Onze Lieve Vrouw in 't Zand in Roermond in 2005. Een viertal Sinti dragen het beeld van Onze Lieve Vrouw in 't Zand naar het Kruiswegpark. Het beeld en de draagbaar zijn versierd met witte tule. Ze worden gevolgd door een groep musicerende Sinti. Op de achtergrond is de Kapel In `t Zand en het klooster van de redemptoristen te zien.
Sinti-bedevaart naar Onze Lieve Vrouw in 't Zand, Roermond, 2005
Een baardmankruik, bestaande uit een C-vormig oor, een dikkere buik en smallere opening. De kruik is lichtbruin geglazuurd. Op de hals aan de van het oor afstaande zijde is een bebaard mannenhoofd in hoog-reliëf, waaronder twee stroken schuin boven elkaar samenkomen die ontspringen aan de onderkant van het oor. Op deze stroken zijn diverse figuratieve afbeeldingen en van flora, fauna en mensen, mogelijk is dit een jachttafereel. Rondom de hals vlak boven het mannenhoofd en het oor loopt een uitgestulpte rand, daaronder zijn diverse rondlopende ringen. De kruik heeft een vlakke bodem.
Een komvormig, hol bord met ronde bodem en afgezette bovenrand.
Een kleurplaat uitgegeven ter gelegenheid van het carnaval in Venlo in 2006. Op de tekening zit prins Sef III (Sef Derkx) met zijn adjudanten John (van Straaten) en Ton (Tesink) in de locomotief van de Venlose carnavalsvereniging Jocus. In de hoek linksboven staat het motto van prins Sef III: "Doon wie-se duis". In de hoek rechtsonder is een prinselijk wapen afgebeeld met het opschrift "Sef III, 2006". In het wapen is weergegeven de beer van het missiemuseum Steyl, de inktpot van de rubriek Funske (Dagblad de Limburger), het logo van het Limburgs Museum. Onder in het wapen de voornamen van de adjudanten John en Ton, met hiertussen een muzieknoot en een vliegtuig. Onder de tekening zijn nog afgebeeld de logo's van de Venlose bedrijven POTMSTUDIOS en Full Account. Sef Derkx was in 2006 werkzaam voor het Limburgs Museum en schreef columns in de regionale krant onder het pseudoniem Funske. John van Straaten was betrokken bij de Venlose Zomerparkfeesten en Ton Tesink was ontwerper van vliegtuiginterieurs.
Een zwaard met acht klinkgaten in het gevest: vier daarvan in de greep en twee aan weerskanten van het deel dat overgaat in de kling voor de pareerstang. Bij het knopgedeelte verbuigt het zwaard aan beide zijden iets naar buiten. Op beide zijden van de kling een lijnaftekening van een kleinere zwaardvorm.
Een kort bronzen zwaard met over de hele lengte van de kling aan weerszijden een verdikte middenlijn. De kling en de angel zijn uit een stuk. In de angel zijn twee klinkgaten die (door corrosie) in elkaar overlopen. In het deel van de vergane pareerstang zijn aan weerszijden van de kling elk twee klinkgaten.
Een druppelvormig plaatje met een afgebroken oog en een opschrift in reliëf. Dit blaadje lijkt van zilver maar is het niet: het is van brons en met tin behandeld waardoor het zo blinkt. Hierop zien we een tekst die er met een scherp voorwerp ingeprikt is. Er staat D(eae) ARKANV / AE M. I(ulius?) AM(andus?) / LM. De vertaling luidt ‘Marcus Iulius Amandus heeft dit voorwerp graag en met reden aan de godin Arcanua geschonken’. De naam van Marcus is typisch Romeins en bestaat uit drie delen: zijn voornaam (Marcus), zijn familienaam (Iulius) en zijn bijnaam (Amandus).
Limburgs Museum in 2007. Transparant, afb. p. 7; Zondagsnieuws, 2/12/2007, afb. p. 5; Weekblad De Trompetter 23/11/2007, p. 7; Jaarverslag Limb. Museum 2007, afb. p. 8
Een schaar om de wol van de schapen te scheren. De schaar bestaat uit één stuk, waarvan de bladen verend ten opzichte van elkaar zijn en uitlopen in een brede, ronde greep. De schaar is in een Romeins graf gevonden.
Een guillotine, een strafwerktuig dat oorspronkelijk tijdens Franse Revolutie in gebruik werd genomen om mensen te onthoofden. De guillotine bestaat uit een beweegbare horizontale ligplank en een verticale stellage waartussen een schuine valbijl gecontroleerd naar beneden kan vallen. Op het verticale deel kon een veroordeelde neergelegd worden, met zijn hals tussen twee planken met een ronde uitsparing, waarlangs de valbijl het hoofd van de romp kon scheiden. Deze guillotine is afkomstig uit Maastricht en is vermoedelijk in de Franse Tijd aldaar in gebruik genomen. Na de Franse Tijd bleef de guillotine in de zuidelijke gewesten nog in gebruik, terwijl in de landsdelen die voor 1795 deel uitmaakten van de Republiek der Zeven Verenigde Nederlanden het beulszwaard terug in gebruik kwam. Omstreeks 1828 is deze guillotine voor het laatst gebruikt om de doodstraf te voltrekken. Daarna bleef deze guillotine in opslag in Maastricht in het stadsmagazijn.
Documentatiemap L 9000 - ; Zie glasnegatieven L 15724
De Verzoeking van de Heilige Antonius laat twee staande personen zien. Met ontbloot bovenlijf en rood onderkleed staat rechts de Heilige Antonius met zijn handen gevouwen. Er steekt een groot kruis vanuit zijn onderkleed voor hem omhoog. Links staat een naakte vrouw, die de rechterhand op haar borst heeft en haar linkerhand aan een jarretel rond haar been.
Een conische, leikleurige drinkbeker met verhoudingsgewijs een grote, ronde, platte voet in twee etages. De bovenrand van de beker heeft een omlopende groef, waaronder twee rijen accoladeversieringen. Dezelfde versiering is ook in golvende lijn op halve hoogte van de beker terug te vinden.
Een baardmankruik met een ronde hals, een ronde mond en een staand oor. De kruik is bruin met restanten van blauwe glazuur. Hij is versierd met drie medailles met wapens, een daarvan met tweekoppige adelaar. Een bebaarde man staat op de hals.
Een drinkglas in de vorm van groenig beige fallus. Het geslachtsdeel staat op een vierledig sokkeltje. Het schertsglas heeft het effect van een zuigflesje.
Een bierkan van steengoed met een oor. Op de buik is hij versierd met een stilistisch aangegeven gezicht.
Een wijgeschenk in de vorm van een haan met voetstuk. Dit bronzen haantje is in verschillende delen gegoten en daarna met tin aan elkaar gesoldeerd. Op de buik is emaille inlegwerk te zien, net als op de kam en ogen. Het haantje is niet compleet en mist zijn lelletje onder de kin, zijn rug en staart. Op het voetje staat DEAE ARCANVE VLPIVS / VERINVS VETERANVS LEG(ionis) VI VSLM. De godin Arcanua kennen we alleen uit deze inscriptie en van een inscriptie op een bronzen blaadje, op dezelfde plaats gevonden. De van oorsprong Keltische naam Arcanua betekent ‘voorzanger’. De Romein Ulpius Verinus heeft dit beeldje aan de godin geschonken. Zijn naam toont aan dat hij uit het Rijnland afkomstig is. Op het voetje staat verdeeld over het vlak een inscriptie in hoofdletters. De V is soms een v en dan weer een u. De Romeinen gebruikten het letterteken voor beide letters. Er staat dat een veteraan Ulpius Verinus zijn gelofte aan de godin Arcanua graag en met reden heeft ingelost. VSLM is een vaste afkorting voor Votum Solvit Libens Merito en komt veel voor op geschenken die aan goden gewijd zijn. Het geschenk heeft de titel het 'Haantje van Buchten' gekregen.
Bonnefantenmuseum Maastricht 1995, afb. p. 35; frank Hovens, Geschiedenis van Limburg, p. 24,25
Een tabakspijp met een lange, iets gebogen steel en een wat schuin staande kop met aan weerszijden in reliëf en in kringvorm zes puntjes (een centraal, vijf eromheen). Onderaan de pijp bij de overgang met de steel is in de kop een klein, rond, plat uitsteeksel, een steuntje. De steel bestaat uit delen.
Een tabakspijp met een lange, iets gebogen steel en een wat schuin staande kop; onderaan de pijp bij de overgang naar de steel is in de kop een klein, rond, plat uitsteeksel, een steuntje. De steel bestaat uit delen.
Een tabakspijp met een korte, rechte steel en een wat schuin staande kop. Het mondstuk van de steel is versierd met ringvormige inkepingen. Onderaan de pijp bij de overgang naar de steel is in de kop een klein, rond, plat uitsteeksel, een steuntje.
Een lepel met een brede, bijna ronde bak en een zeskantige steel, die naar het afgeplatte uiteinde iets verbreedt is.
Een baardmankruik, versierd met medaillons (met mensenhoofden) en acanthusbladeren. Daaronder is een horizontale sierband met bladranken, met daaronder weer medaillons en acanthusbladeren. Hij is bruin van kleur.
Een zwart-witfoto van een lachende Limburgse mijnwerker in zijn werkkleding, voordat hij de mijn in gaat. Hij draagt een helm op zijn hoofd en een doek om zijn hals. De foto is vermoedelijk omstreeks 1950 vervaardigd.
Fragment van een Romeinse muurschildering met de afbeelding van een man met een boekrol. Een fragment van het gezicht en de hand met boekrol zijn te zien. Geplakt op rechthoekige kunststof drager.
Fragmenten van een Romeinse muurschildering met de afbeelding van twee mannen in toga. De mannen dragen een Gallische tuniek, een typisch lokaal kledingstuk. Deze is echter versierd met verticale strepen, "clavi", welke juist weer een typisch Romeinse decoratie zijn. De tunieken zijn aan de onderkant versierd met franjes. De mannen lopen op sandalen. Een man heeft een beurs in zijn hand.
Fragmenten van een Romeinse muurschildering (100-270 na Chr.) met de voorstelling van een schrijvend persoon. De fragmenten van de fresco zijn afkomstig uit een Romeinse villa bij Maasbracht-Steenakker. De resten van de villa bevinden zich aan de Steenakkerstraat aan de noordzijde van het dorp Brachterbeek bij Maasbracht, ten zuiden van de Clauscentrale. De villa werd gebouwd op de terrasrand van de Maas. Tussen de mondingen van de Vlootbeek en de niet meer bestaande Krombeek. De voorstelling toont een deel van de schouder, delen van beide handen met in de rechterhand een schrijfstift (stilo) en een deel van een schrijfplankje. De fresco is geschilderd met gedekte aardekleuren, overwegend oker, huidskleur (handen, gezicht) en lila (gewaad).
Fragment van muurschildering van schrijvend persoon (villa Maasbracht)
Maquette van de Romeinse villa op de Sint Jansberg (ook wel: Kloosterberg) in Mook-Plasmolen. De villa komt uit de periode 150-250 en de schaal van de maquette is 1:50. Het schaalmodel laat een langgerekt gebouw in kazernestijl zien met wit pleisterwerk, rode dakbedekking en een gaanderij met lichtgele pilasters, donkerbruin houtwerk en een lichtbruine basis. Aan de achterzijde op beide hoeken een laag uitbouwtje.
Een zwart-witfoto van een mijnwerker, die in de mijn aan het boren is. Hij zit gehurkt.
Een vlag van de Sint Lambertusgroep van Jong Nederland uit Swolgen. De vlag is vervaardigd in de Nederlandse kleuren, met centraal een wit kruis, in het linkerbovenkwartier en het rechteronderkwartier een blauw vlak, en in het rechterbovenkwartier en het linkeronderkwartier een rood vlak. In het midden is een wapenschild gestikt, met op het schild een afbeelding van een jongeman met ontbloot bovenlijf, rijdend op een leeuw. Met zijn rechterarm houdt hij een banier vast, met de "JONG NEDERLAND". Onder de afbeelding staat de tekst "ST. LAMBERTUSGROEP / SWOLGEN".
Vlag Jong Nederland, Sint Lambertusgroep Swolgen
Een ansichtkaart, met op de voorzijde een zwart-wit foto van het voetveer op de Maas bij Blitterswijck. Op de voorgrond een klokkenstoel met een bel om de veerman te waarschuwen en een aanlegsteiger met een roeiboot. Op de rivier een roeiboot, met vermoedelijk de veerman Kobus Vissers. De foto is genomen vanaf de oostelijke rivieroever (Wellerlooi), met op de achtergrond aan de overzijde van de rivier, het veerhuis van Blitterswijck. Op de voorzijde van de kaart onderaan het opschrift 'Blitterswijk (L.)'. Op de achterzijde de opschriften 'Het veer Blitterswijk. Uitgave: Café Restaurant Vissers; Foto en Copyright: Hub. Leufkens; Echte foto'. Kobus Vissers was de laatste veerman van het voetveer, vanaf vermoedelijk de jaren twintig tot de opheffing van het veer in 1957.
Een zesslags kamerscherm met schilderingen in olieverf van landschappen in de omgeving van Maastricht. Enkele afgebeelde locaties zijn het kasteel van Valkenburg aan de Geul, Sint Pieter en La Motterie. Dit kamerscherm werd traditioneel toegeschreven aan de 17de eeuwse kunstenaar Joshua de Grave (Amsterdam 1643 - 's Gravenhage 1712). Van hem zijn een aantal tekeningen bewaard gebleven met vergelijkbare voorstellingen uit de omgeving van Maastricht. Joshua de Grave was met Valentijn Klotz verbonden als ingenieur aan het Staatse leger. Ze reisden mee met veldtochten van het leger van de Republiek tegen de Fransen. Tijdens deze reizen hebben zij veel tekeningen gemaakt van de plaatsen waar ze gelegerd waren. Het stuk is meerdere malen gerestaureerd (voor het laatst in 2013). Op basis van de bevindingen van de laatste restauratoren kan de voorzijde van het kamerscherm met de twaalf losse schilderijen gedateerd worden als mogelijk eind 17e eeuws. De achterzijde met de doorlopende schildering is waarschijnlijk later vervaardigd, mogelijk eind 18e eeuw, en is vastgelijmd aan de oudere schilderingen op de voorzijde. Waarschijnlijk op het moment dat de voor- en achterzijdes aan elkaar zijn gelijmd zijn, zijn enkele schilderingen aan de doorlopende achterzijde opnieuw geschilderd. Duidelijk is te zien dat deze achterzijde niet van èèn hand is. Eèn paneel aan de achterzijde is geheel verloren gegaan en is vervangen door een egaal grijsgeverfd doek.
Kamerscherm met landschappen in Maastricht en omgeving
Een tinnen Rembrandtkan, die buidelvormig is en een cilindrische mond heeft. Het vlakke deksel heeft een gewelfde zijde met een vlakke, overhellende rand. Hij is ingesnoerd net boven de voet. Boven aan het bandvormig oor zit een duimrust. Het merkteken aan de onderzijde van de bodem laat een roos met kroon zien met in de kroon de initialen IHB. Het tinmerk is aangebracht op de rand van de mond. In de deksel is gegraveerd: 'IA' en 'VI'.
Een zwart-witte fotokaart van een mijnwerker, die bezig is met het losmaken van de kolen met behulp van een afbouwhamer. Hij zit gehurkt. De foto is van links genomen. Op de voorzijde is de opschrift te lezen: "Ondergrondsche mijnarbeid" en "Hub. Leufkens". Op de achterzijde zijn meerder opschriften te zien: "Limburg. | Serie: Ondergrondsche mijnarbeid. | Houwer aan het kolenfront maakt met den afbouwhamer de kolen los. De leeren pet | en de houten ondersteuning boven zijn hoofd | dienen ter bescherming. | Uitgave: Limburgsche Boek- en Kunsthandel, | Saroleastraat, Heerlen | Foto: Hub. Leufkens. Repro verboden | Echte fotografie"
Ondergrondse mijnarbeid. Houwer met afbouwhamer
Een zwart-witte fotokaart met een mijnwerker die bezig is met het losmaken van de kolen met behulp van een luchtdrukhamer. Hij steunt op zijn rechterknie en geheel rechts is een mijnwerkerslamp. De foto is van rechts genomen. Op de voorzijde is de opschrift te lezen: "Ondergrondsche mijnarbeid" en "Hub. Leufkens". Op de achterzijde zijn meerder opschriften te zien: "Limburg. | Serie: Ondergrondsche mijnarbeid. | In het schijnsel van een electrische lamp | maakt de houwer met een luchtdrukhamer | de kolen los in den pijler. Hij draagt lede- | handbeschermers. Het electrisch licht wordt | opgewekt door een dynamo, die met een | luchtdrukmotor wordt aangedreven. | Uitgave: Limburgsche Boek- en Kunsthandel, | Saroleastraat, Heerlen | Foto: Hub. Leufkens. Repro verboden | Echte fotografie"
Ondergrondse mijnarbeid. Houwer met luchtdrukhamer
Een zwart-witte fotokaart van mijnwerkers, die bezig zijn met het het uitdiepen van een mijnschacht. Op de voorzijde is de opschrift te lezen: "Ondergrondsche mijnarbeid" en "Hub. Leufkens". Op de achterzijde zijn meerder opschriften te zien: "Limburg. | Serie: Ondergrondsche mijnarbeid. | Werkzaamheden bij het uitdiepen van de | schacht op 660 meter onder het maaiveld. | De steenen maakt men los met luchtdrukha- | mers en schept die in de ton rechts, welke tevens dient als vervoermiddel voor de | menschen. De schachtwanden worden zoo | spoedig mogelijk "bekleed" met ijzeren | ringen en platen. | Uitgave: Limburgsche Boek- en Kunsthandel, | Saroleastraat, Heerlen | Foto: Hub. Leufkens. Repro verboden | Echte fotografie"
Ondergrondse mijnarbeid. Uitdiepen van een schacht
Een zwart-witte fotokaart van een mijnwerker die bezig is met het losboren van de kolen die via een transportband wordt afgevoerd. Op de voorzijde is de opschrift te lezen: "Ondergrondsche mijnarbeid" en "Hub. Leufkens". Op de achterzijde zijn meerder opschriften te zien: "Limburg. | Serie: Ondergrondsche mijnarbeid. | Een transportband als vervoermiddel van | kolen in de galerij onder pijler naar den | laadbak in de galerij, waar de kolen in | mijnwagens worden geladen. Men is bezig | met het afbreken van het dak. | Uitgave: Limburgsche Boek- en Kunsthandel, | Saroleastraat, Heerlen | Foto: Hub. Leufkens. Repro verboden | Echte fotografie"
Een zwart-witte fotokaart, die de ondergrondse laadplaats laat zien, waar twee mijnwerkers bij een rij geladen wagons en de ingang van een lift staan. Op de achtergrond is schacht met lege wagons die naar boven rijden. Op de voorzijde is de opschrift te lezen: "Ondergrondsche mijnarbeid" en "Hub. Leufkens". Op de achterzijde zijn meerder opschriften te zien: "Limburg. | Serie: Ondergrondsche mijnarbeid. | Het opduwen van de beladen mijnwagens | in de lift. Dit geschiedt in de ondergrond- | sche laadplaats. | Uitgave: Limburgsche Boek- en Kunsthandel, | Saroleastraat, Heerlen | Foto: Hub. Leufkens. Repro verboden | Echte fotografie".
Ondergrondse mijnarbeid. Opduwen van mijnwagens in lift
Een zwart-witte fotokaart, die de elektrisch verlichte hoofdsteengang laat zien, nabij de schacht met smalspoorlijn. Twee mijnwerkers staan in de gang en een van hen maakt notities. Op de voorzijde is de opschrift te lezen: "Ondergrondsche mijnarbeid" en "Hub. Leufkens". Op de achterzijde zijn meerder opschriften te zien: "Limburg. | Serie: Ondergrondsche mijnarbeid. | Hoofdsteengang nabij de schacht. Onder het dak ziet men verschillende pijpleidingen, o. a. | voor hooge- en lage drukperslucht, zoomede electrische kabels. | Uitgave: Limburgsche Boek- en Kunsthandel, | Saroleastraat, Heerlen| Foto: Hub. Leufkens. Repro verboden | Echte fotografie"
Ondergrondse mijnarbeid. Hoofdsteengang nabij de schacht
Een zwart-witte fotokaart van een zogenaamde pijler. De gang is versterkt met een balkconstructie om instorting te voorkomen. Op de voorzijde is de opschrift te lezen: "Ondergrondsche mijnarbeid" en "Hub. Leufkens". Op de achterzijde zijn meerder opschriften te zien: "Limburg. | Serie: Ondergrondsche mijnarbeid. | Een pijler (de plaats waar de kolen wor- | den gewonnen) met ijzeren inschuifbare | stijlen (Jacobsstijlen). | Uitgave: Limburgsche Boek- en Kunsthandel, | Saroleastraat, Heerlen | Foto: Hub. Leufkens. Repro verboden | Echte fotografie"
Een zwart-witte fotokaart van mijnwerkers (op de rug gezien) die met materieel op de schouders door een mijngang lopen. Op de voorzijde is de opschrift te lezen: "Ondergrondsche mijnarbeid" en "Hub. Leufkens". Op de achterzijde zijn meerder opschriften te zien: "Limburg. | Serie: Ondergrondsche mijnarbeid. | Na den dienst brengen de arbeiders het | te repareeren gereedschap naar het on- | dergrondsche magazijn. | Uitgave: Limburgsche Boek- en Kunsthandel, | Saroleastraat, Heerlen | Foto: Hub. Leufkens. Repro verboden | Echte fotografie"
Ondergrondse mijnarbeid. Mijnwerkers met kapot gereedschap
Een ingekleurde kaart van het voormalige Spaanse Opper Gelre (ook wel: Overkwartier van Gelre), weergegeven met de grenzen, die golden vanaf de Spaanse Successieoorlog tot 1794, met de verdeling van het grondgebied van het Overkwartier door de Republiek der Verenigde Nederlanden, Pruisen en Oostenrijk. De titel is weergegeven in een rechthoekige cartouche onder in de kaart: 'Opper Gelder Verdeelt in t Pruis, Oostenr, Staats'. De kaart is vervaardigd op een schaal van circa 1 : 350.000. Het blad is afkomstig uit de "Compleete zak-Atlas van de zeventien Nederlandsche Provinciën" uitgegeven bij Elwe en Langeveld in Amsterdam in 1785.
Opper Gelder Verdeelt in t Pruis, Oostenr, Staats
Een zwart-witte fotokaart van een schachtbok van de mijn Maurits te Heerlen. Op de voorzijde is de opschrift te lezen: "Het Mijnbedrijf (bovengronds)" en "Hub. Leufkens". Op de achterzijde zijn meerder opschriften te zien: "Limburg. | Serie: Het Mijnbedrijf (bovengronds). | Een der moderne schachtblokken van | Staatsmijn Maurits. De bok staat op | drie reusachtige poten en de ophaal- | machine is boven in de kop geplaatst." En aan de onderzijde: "Uitgave: Limburgsche Boek- en Kunsthandel, Saroleastraat. | Foto en copyright Hub. Leufkens | echte foto."
Het mijnbedrijf bovengronds. Schachtbok Staatsmijn Maurits
Een zwart-witte fotokaart van een kabelbaan voor het transport van afvalstenen. Op de voorzijde is de opschrift te lezen: "Het Mijnbedrijf (bovengronds)" en "Hub. Leufkens". Op de achterzijde zijn meerder opschriften te zien: "Limburg. | Serie: Het Mijnbedrijf (bovengronds). | Kabelbaan voor het transport van | afvalstenen der Oranje-Nassau Mijn I. | Op de achtergrond de steenberg." En op de onderzijde: "Uitgave: Limburgsche Boek- en Kunsthandel, Saroleastraat.| Foto en copyright Hub. Leufkens | echte foto."
Het mijnbedrijf bovengronds. Kabelbaan afvalstenen Oranje Nassau Mijn I
Een zwart-witte fotokaart van rokende koeltorens van de elektriciteitscentrale. Op de voorzijde is de opschrift te lezen: "Het Mijnbedrijf (bovengronds)" en "Hub. Leufkens". Op de achterzijde zijn meerder opschriften te zien: "Limburg. | Serie: Het Mijnbedrijf (bovengronds). | De koeltorens der electrische centrales | vormen een vertrouwd beeld in de | mijnstreek. Op de bedrijven staan zij | meestal in rijen opgesteld." En aan de onderzijde: "Uitgave: Limburgsche Boek- en Kunsthandel, Saroleastraat. | Foto en copyright Hub. Leufkens | echte foto."
Een zwart-witte fotokaart van een gedeelte van de staatsmijn Wilhelmina. Links zijn de koeltorens van de elektriciteitscentrale te zien. en rechts een mijnblok. Het dorp Terwinselen is op de achtergrond. Op de voorzijde is de opschrift te lezen: "Het Mijnbedrijf (bovengronds)" en "Hub. Leufkens". Op de achterzijde zijn meerder opschriften te zien: "Limburg. | Serie: Het Mijnbedrijf (bovengronds). | Gedeelte van het bedrijf der oudste staatsmijn de "Wilhelmina" te Terwin- | selen. Op de achtergrond de steen- | berg van de mijn "Willem Sophia" te Spekholzerheide." En aan de onderzijde: "Uitgave: Limburgsche Boek- en Kunsthandel, Saroleastraat.| Foto en copyright Hub. Leufkens | echte foto."
Het mijnbedrijf bovengronds. Gedeelte van de staatsmijn Wilhelmina
Een zwart-witte fotokaart van de hoge afvalbergen van de mijnen. Drie bomen staan op de voorgrond. Op de voorzijde is de opschrift te lezen: "Het Mijnbedrijf (bovengronds)" en "Hub. Leufkens". Op de achterzijde zijn meerder opschriften te zien: "Limburg. | Serie: Het Mijnbedrijf (bovengronds). | Op de tientallen meters hoge bergen | naast de mijnen worden de stenen afgeworpen, die na de wassing der | kolen als waardelos afval achterblijven." En aan de onderzijde: " Uitgave: Limburgsche Boek- en Kunsthandel, Saroleastraat. | Foto en copyright Hub. Leufkens | echte foto."
Het mijnbedrijf bovengronds. Afvalbergen
Een zwart-witte fotokaart van de Oranje-Nassaumijn I te Heerlen. De mijnliften, hoge torens en een koeltoren (wat op de achtergrond rechts) zijn duidelijk herkenbaar. Op de voorgrond is een spoorwegemplacement met viaduct. Op de voorzijde is de opschrift te lezen: "Het Mijnbedrijf (bovengronds)" en "Hub. Leufkens". Op de achterzijde zijn meerder opschriften te zien: "Limburg. | Serie: Het Mijnbedrijf (bovengronds). | De Oranje-Nassaumijn I te Heerlen | vóór de bevrijding in 1944. Met deze | zetel is de moderne ontginning van | het Limburgse bekken begonnen." Een aan de onderzijde: "Uitgave: Limburgsche Boek- en Kunsthandel, Saroleastraat.| Foto en copyright Hub. Leufkens | echte foto."
Het mijnbedrijf bovengronds. De Oranje-Nassaumijn
Een zwart-witte fotokaart van de Oranje-Nassaumijn I te Heerlen bij avond. De mijnliften, hoge torens zijn herkenbaar. Op de voorgrond links is een deel van een muur. De foto is vanuit de stad Heerlen genomen. Op de voorzijde is de opschrift te lezen: "Het Mijnbedrijf (bovengronds)" en "Hub. Leufkens". Op de achterzijde zijn meerder opschriften te zien: "Limburg. | Serie: Het Mijnbedrijf (bovengronds). | De Oranje-Nassaumijn I te Heerlen | bij avond, van de stadszijde gezien. | Uitgave: Limburgsche Boek- en Kunsthandel, Saroleastraat. | Foto en copyright Hub. Leufkens | echte foto."
Het mijnbedrijf bovengronds. De Oranje-Nassaumijn bij avond
Een zwart-witte fotokaart van de kolenbunker en de blustoren de cokesfabriek Maurits. Op de voorgrond zijn volgeladen wagons. Op de voorzijde is de opschrift te lezen: "Het Mijnbedrijf (bovengronds)" en "Hub. Leufkens". Op de achterzijde zijn meerder opschriften te zien: "Limburg. | Serie: Het Mijnbedrijf (bovengronds). | Kolenbunker en blustoren op cokes- | fabriek Maurits, verenigd tot een machtig bouwwerk, de gehele dag | omringd door de kruivende rook van | bluswagens en cokesovens. | Uitgave: Limburgsche Boek- en Kunsthandel, Saroleastraat. | Foto en copyright Hub. Leufkens | echte foto."
Het mijnbedrijf bovengronds. Kolenbunker en bustoren cokesfabriek Maurits
Een zwart-witte fotokaart van de 135 meter hoge schoorsteen van de Oranje-Nassaumijn te Heerlen. Op de voorzijde is de opschrift te lezen: "Het Mijnbedrijf (bovengronds)" en "Hub. Leufkens". Op de achterzijde zijn meerder opschriften te zien: "Limburg. | Serie: Het Mijnbedrijf (bovengronds). | De 135 m hoge schoorsteen met onder- | aan de stofvanginrichting der Oranje- | Nassau Mijn I te Heerlen. | Uitgave: Limburgsche Boek- en Kunsthandel, Saroleastraat. | Foto en copyright Hub. Leufkens | echte foto."
Het mijnbedrijf bovengronds. Schoorsteen Oranje Nasau Mijn I
Een zwart-witte fotokaart van een deel van de staatsmijn Maurits bij avond te Lutterade. Op de voorgrond rechts is een sterk dampende toren. Op de voorzijde is de opschrift te lezen: "Het Mijnbedrijf (bovengronds)" en "Hub. Leufkens". Op de achterzijde zijn meerder opschriften te zien: "Limburg. | Serie: Het Mijnbedrijf (bovengronds). | Als de gloeiende cokes van Cokes- | fabriek Maurits te Lutterade onder de | blustoren besproeid wordt, stijgt de | damp in een massale wolk uit de | toren | Uitgave: Limburgsche Boek- en Kunsthandel, Saroleastraat. | Foto en copyright Hub. Leufkens | echte foto."
Het mijnbedrijf bovengronds. Dampende toren staatsmijn Maurits
Een niet gelopen ansichtkaart met op de voorzijde een collage van vier zwartwit foto's van mijngebouwen in Zuid-Limburg, met centraal het opschrift "Groeten uit de Mijnstreek (Limburg)". Onder de verschillende foto's staan de volgende onderschriften "Bluschtoren mijn Maurits, Lutterade, Koeltoren mijn Emma, Hoensbroek, Silhouet mijn Oranje-Nassau I, Heerlen, Bluschtoren mijn Maurits, Lutterade. Op de adreszijde de tekst "Foto en Copyright Hub. Leufkens, Heerlen / Echte foto".
Een schilderij "Mijnstreek" van Jef Diederen met een bijna abstracte impressie van een industrieel landschap met fabrieksgebouwen en schoorstenen. De signatuur en datering zijn linksonder: "diederen '56". Op de keerzijde zijn twee etiketten van het Stedelijk Museum Schiedam en J. Diederen, Amsterdam. Het werk zit in een eenvoudige, goudkleurige, houten lijst.
Olieverfschilderij op doek geschilderd door Willem G.F. Janssen (1871 Harlingen - 1949 Blaricum) met de voorstelling van het veer van Wessem. Terwijl de boot is aangemeerd aan de oever van de Maas, stappen boerenfiguren op het veerpont. Het grootste gedeelte van het doek wordt ingenomen door wolkenformaties. Dit is kenmerkend voor de Haagse School, een beweging waar Janssen onderdeel van uitmaakte. Het werk is linksonder gesigneerd 'W.G.F. Jansen'. Op het spieraam staat de tekst 'Wessem L. / 1909' Vroeger bereikten mensen de andere oever van een rivier via boten. Aanvankelijk was dit transport een bijverdienste voor vissers, maar naarmate er steeds meer behoefte was om de Maas over te steken, ontwikkelde dit personen- en goederenvervoer zich tot een aparte beroepsgroep. Tegenwoordig zijn veel oversteekplekken vervangen voor bruggen. Maar op sommige plekken in Limburg vind je nog kleine veerponten over de Maas, zoals bij Eijsden, Berg aan de Maas, Grevenbicht en Geulle. Deze boten verbinden Nederland met België.
Alg.lit.: H.P. ter Avest, W.G.F. Janssen
Maas, 2003, afb. p. 32; Veilingcat. Christie's 14.04.2000, nr. 94 (Doc. map L 9000 - ); Limburgia exotica afb. p. 96 en 107; Scheurkalender Mooi Limburg 2008, 27.01.2008; 25 Jaar vriendschap, p. 68 en 69
Een glasnegatief, met hierop een foto van een leerlinge van de Vakschool voor Meisjes te Venlo, die bezig is met het dekken van de tafel. Volgens het bijschrift op de bijbehorende envelop is de foto gemaakt op 10 november 1938.
Tafel dekken in Vakschool voor Meisjes te Venlo, 1938
Een glasnegatief, met een zwart-wit foto van een zusje en een broertje die tegenover elkaar zitten in een stoel bij een kerststalletje met gipsen beelden. Het jongetje wijst naar de beeldjes. Volgens het opschrift betreft het twee kinderen uit Roermond op 12 december 1932.
Roermond. Kerstfoto's. Kleine broer arrangeert de kerststal
Een foto van een groep kinderen in de haven van Venlo, op de loswal in februari 1939. De kinderen staan op een stapel balen en kisten, met een uitzicht op de haven en de Maas. Links is de kajuit van een binnenvaartschip aan de kade te zien. Op de achtergrond liggen meerdere schepen en is een hijskraan nog net te zien in de nevel. Rechts staat een vrouw achter de reling.
Venlo. De jeugd heeft een mooie uitkijkpost
Een glasnegatief uit Borgharen. Als gevolg van hoogwater is de Maas buiten haar oevers getreden, waardoor omliggende gebieden onder kwamen te staan. Een ploeg is achtergebleven op een ondergelopen akker. Op de envelop zijn opschriften te vinden: "Borgharen. Hoogwater. De eenzame ploeg op de verdronken akker | 27-01-1939 (JE 6416)". Op de flap van de envelop is de opdruk: "N.V. DRUKKERIJ DE SPAARNESTAD NASSAULAAN 51 HAARLEM".
Borgharen. Hoogwater. De eenzame ploeg op de verdronken akker
Een wit werkpak van de mijnwerker en opzichter Dario Secchi. Het pak bestaat uit een witte, lange broek, een witte jas en een mijnwerkerslamp met accu. De gewone mijnwerker droeg een lichtbruin pak, terwijl de opzichters een wit pak droegen. De mijnwerkershelm op de foto is afkomstig van een andere mijnwerker. Dario Secchi was een mijnwerker van Italiaanse afkomst, die als gastarbeider in de Limburgse Mijnstreek ging werken en zich hier permanent vestigde. Hij was, naast zijn werk in de mijn, actief in organisaties die zich bekommerden om het welzijn van Italiaanse arbeiders in Nederland.
Opzichterspak Dario Secchi, omstreeks 1965
Een witte lange broek, van het opzichterspak van mijnwerker Dario Secchi. De gewone mijnwerker droeg een lichtbruin pak, de opzichters droegen een wit pak. Dario Secchi was een mijnwerker van Italiaanse afkomst, die als gastarbeider in de Limburgse Mijnstreek ging werken en zich hier permanent vestigde. Hij was, naast zijn werk in de mijn, actief in organisaties die zich bekommerden om het welzijn van Italiaanse arbeiders in Nederland.
Broek van opzichterspak van Dario Secchi, omstreeks 1965
Een witte jas, van het opzichterspak van mijnwerker Dario Secchi. De jas heeft opgestikte zakken en een binnenzak. Aan de voorzijde heeft de jas een knoopsluiting. De gewone mijnwerker droeg een lichtbruin pak, de opzichters droegen een wit pak. Dario Secchi was een mijnwerker van Italiaanse afkomst, die als gastarbeider in de Limburgse Mijnstreek ging werken en zich hier permanent vestigde. Hij was, naast zijn werk in de mijn, actief in organisaties die zich bekommerden om het welzijn van Italiaanse arbeiders in Nederland.
Jas van opzichterspak van mijnwerker Dario Secchi, omstreeks 1965
Een lamp met accu, onderdeel van het mijnwerkerspak van de mijnwerker Dario Secchi. De mijnwerkerslamp is door middel van een kabel verbonden met een zwarte accu. De grijswitte lamp is rond en heeft een bevestigingsmechanisme, waarmee de lamp op een mijnwerkershelm vastgezet kan worden. In de lamp zit een gloeilampje als lichtbron (opschrift zijkant lamp: DW? 22437). De bijbehorende accu is rechthoekig van vorm en voorzien van een leren draagriem. Twee ijzeren plaatjes met het nummer 2093 zijn op de accu bevestigd. Op de smalle zijkant is rond logo met twee kruislings over elkaar liggende hamers. In het centrum van het logo is een FW-monogram. Onder het logo opschrift: FRIWO / Typ 14202. Dario Secchi was een mijnwerker van Italiaanse afkomst, die als gastarbeider in de Limburgse Mijnstreek ging werken en zich hier permanent vestigde. Hij was, naast zijn werk in de mijn, actief in organisaties die zich bekommerden om het welzijn van Italiaanse arbeiders in Nederland.
Lamp met accu, type FRIWO 14202, onderdeel van mijnwerkerspak van Dario Secchi.
Een bewijs van ontslag van de Staatsmijnen in Limburg van de mijnwerker Dario Secchi, gedateerd 12 maart 1958. Het bewijs is een rechthoekige oorkonde, waarop door een hoofdopzichter met pen zijn ingevuld de periodes waarin hij verschillende functies heeft vervuld bij de Staatsmijn Emma, van maart 1956 tot maart 1958. Dario Secchi was een mijnwerker van Italiaanse afkomst, die als gastarbeider in de Limburgse Mijnstreek ging werken en zich hier permanent vestigde. Hij was, naast zijn werk in de mijn, actief in organisaties die zich bekommerden om het welzijn van Italiaanse arbeiders in Nederland.
Bewijs van ontslag van mijnwerker Dario Secchi, 1958
Een polychroom houten beeld van de heilige Dymphna, afkomstig uit de Sint-Michaëlkerk in Wanssum. Dymphna wordt voorgesteld als een prinses met prachtige, gedeeltelijk goudkleurige gewaden en een hoofddeksel met twee kwasten. In haar linkerhand houdt ze het uiteinde van een ketting vast van een duivel die in de vorm van een hond geketend aan haar voeten ligt. De duivel symboliseert haar bezeten vader. In haar rechterhand houdt zij een palmtak vast, het symbool van het martelaarschap; de bovenzijde van de palmtak ontbreekt. Het beeld staat op een achthoekige sokkel. De ketting ontbreekt, waarschijnlijk is het beeld beschadigd in het najaar van 1944. De terugtrekkende Duitse troepen bliezen de kerktoren op, waarbij de kerk onherstelbaar beschadigd raakte.
Dagblad De Limburger 9/4/2010; Jaarverslag Limb. Museum 2010, afb. p. 7
Een polychroom beeld van Anna-te-Drieën. Links is Maria zittend met een staand kindje Jezus op schoot. Jezus strekt de armpjes uit naar zijn grootmoeder Anna. Anna zit met een opengeslagen boek op schoot. Het beeld is aan de achterkant hol en blauwgeverfd. Het wordt verstevigd door een dwarshout en staat op een vijfkantige sokkel.
Dagblad De Limburger 9/4/2010; Jaarverslag Limb. Museum 2010, afb. p. 6
Een kaart van de huidige Nederlandse provincie Limburg ten tijde van de achttiende eeuw, uitgegeven in 1898. Linksboven zijn de titel en en de schaal weergegeven: "LIMBURG | in de 18e eeuw: 1715 en 1785 | Maatstaf: 1: 425000". Onder de titel met de schaal staat een legenda. Rechts onder in de hoek is de signatuur te zien: "Lith. J. SMULDERS & Co. Den Haag". Hieronder is met potlood geschreven: "(Ao 1898)". De kaart geeft de toenmalige staatkundige versnippering van het gebied weer. De verschillende territoria zijn verschillend ingekleurd.
Een bomberjack van zwarte synthetische vezel, met een grove metalen ritssluiting en tricot boorden. Het jasje heeft een wit embleem op de rug. Op de voorkant is in rode gotische letters de tekst 'Hellraiser' geborduurd, met daarboven (vermoedelijk) een kop van een hond. Het bomberjack, ook wel 'gabberjack', was populair in het midden van de jaren negentig in de gabber jeugdcultuur. De naam 'Hellraiser' werd in die periode ook gebruikt voor een reeks grootschalige hardcore housefeesten in Nederland.
Zwart bomberjack met tekst 'Hellraiser', circa 1995
Een ongekleurde kopergravure van een kaart, die de belegering van het huis of kasteel Gennep door de Staatse (Nederlandse) troepen in 1641 weergeeft. Op de kaart zijn de positities van de Spaanse en Nederlandse troepen weergegeven. Een legenda ontbreekt. Opschrift in de hoek linksboven: "Twede Deel Fol 103". In de hoek rechtsboven is de schaal weergegeven: "Schale van vyf hondert Passen | schaalstok 0 -500". Met potlood is op de achterzijde geschreven: "L.f.5a". Op de achterzijde is ook een stempel gezet: "W.C.M.J. WOLTERS | Burgemeester | GENNEP". De gravure is verschenen in: "I. Commelin, Frederick Hendrick van Nassauw, Prince van Orangien." Gepubliceerd in Utrecht door Wed. van Snellaert en Gerrit Nieuwenhuisen in 1652.
Belegeeringhe vant t'Huys te Gennep Geschiet Anno 1641
Het offermes is een zogenaamd kokermes waarvan de greep in hout of een ander organisch materiaal was uitgevoerd en met nageltjes aan het mes was bevestigd. In de koker bevinden zich dan ook twee nagelgaatjes. De resten van het hout ontbreken. Op de bovenkant van de snede zijn kleine driehoekige indrukjes zichtbaar die door de sterke slijtage vrijwel zijn verdwenen. De greep is onversierd. Op de greep is een klein dunmetalen plaatje aangebracht met een gaatje, vermoedelijk gesoldeerd. Met een XRF-analyse, waarbij verontreinigingen en toevoegingen aan het metaal worden onderzocht, is met zekerheid vastgesteld dat dit een latere, moderne toevoeging is. Het mes is in de jaren 1950 door de vader van de voormalig eigenaar ontdekt tijdens het baggeren van grind in Stevensweert. Het object is vervolgens jarenlang gebruikt als brievenopener. Een amateurarcheoloog die langs kwam herkende het als prehistorisch mes. Het mes wordt ook wel offermes genoemd en is kenmerkend voor de urnenveldenperiode: de Late Bronstijd en Vroege IJzertijd, ca. 1100-500 v. Chr. Ze komen in verschillende gebieden in Europa voor in verschillende dichtheden. De grootste concentraties liggen in Oost-Frankrijk en West-Zwitserland en in Noordwest-Europa is sprake van een dunne gelijkmatige strooiïng. Uit Nederland zijn er totaal 17 exemplaren bekend en uit Limburg kennen we er twee, inclusief het exemplaar uit Stevensweert. De andere Limburgse vondst is een sterk gesleten exemplaar uit Venlo dat zich in de voormalige collectie van het Bonnefantenmuseum bevindt.
Bronzen offermes, Late Bronstijd of Vroege IJzertijd
Butler, J.J., 1986: Drouwen: and of a ‘Nordic’ rainbow? Palaeohistoria 28, 133-168. Butler, J.J., 1987: Drouwen: Het einde van de Noordse regenboog? Nieuwe Drentse Volksalmanak 104, 103-150. Het mes is beschreven en opgenomen in de catalogus van Jay Butler en Hannie Steegstra onder nummer (DB 2717).
Een ingekleurde houtgravure met een ganzenbordspel, vermoedelijk in het tweede kwart van de 19e eeuw uitgegeven in België. Het spel bestaat uit een spiraal met vakjes genummerd van 1 tot en met 63. In enkele vakjes voorstellingen van ganzen. Op het middenveld de spelregels in boekdruk in het Nederlands en in het Frans, met hierboven de titel "Het nieuw vermakelijk ganzenspel" en "Le nouveau jeu d'Oie". In de hoeken zijn verschillende taferelen afgebeeld: een trompetspeler in de ingang voor nummer 1 (hoek linksonder), een vrouw met gans (hoek rechtsonder), en bloemen met takken in de hoeken links- en rechtsboven. Na het laatste nummer (63) een afbeelding van ganzenbord spelende mensen.
Het nieuw vermakelijk Ganzenspel. Le nouveau jeu d'Oie
Een boek met twaalf zwart-witte gravures, die de militaire overwinningen/zeges van keizer Karel V (1525-1547) weergeven. Onder elke afbeelding staat een Latijns, Spaans en Frans onderschrift. Een handgreep uit de onderwerpen: afbeelding III en IIII de belegering van Rome in 1527; afbeelding V de belegering van Wenen in 1529, afbeelding VI onderwerping van de Amerikaanse indianen in 1530 en afbeelding VIII: de Vrede van Venlo 1543. Het titelblad ontbreekt. Het werk is ingebonden in een negentiende eeuwse kaft, die deels van leer is. Op de rug rood leren label met titel "LES VICTOIRES DE CHARLES QUINT". Afbeelding V en VI en XII en XI zijn verwisseld. Uit de signaturen is af te leiden dat Maarten van Heemskerck de ontwerper is, Dirck Volckertsz. Coornhert de graveur en Hieronymus Cock de uitgever. Het werk is uitgegeven met een officieel privilege, dus met officiële toestemming tot publicatie. Er zijn lichte variaties in spelling en plaatsing van de namen per prent. Dit is normaal bij 16de eeuwse prenten. Aan de binnenzijde van de kaft staat een stempel: "A. VAN LOOCK | RUE St-Jean, 51 | 1000 Bruxelles". Op het schutblad van de eerste prent is de signatuur: "H. | Laboucherie Laussanne, 7 april 1904" Op de achterzijde van de laatste prent zijn initialen aangebracht: "D.V."
The victories of Emperor Charles V = Les victoires de Charles quint
Een krijttekening, voorstellende een klein figuur in een Rode Kruis-tenue met een gewonde Britse piloot bij de burgemeester in zijn kantoor. Aan de muur hangt een schilderij van een man die de Hitlergroet brengt. De opgestoken arm steekt buiten de lijst uit. Aan de wand hangt tevens een bordje met de tekst "MELDT U AAN BIJ DE S.S.". De Britse piloot houdt zijn rechterarm gestrekt voor zich. De gewonde hand is zo verbonden dat het een pistool lijkt. De burgemeester zit achter zijn bureau met de handen omhoog. De kleine Rode Kruisman, die de gewonde piloot begeleidt zegt: Nè zoe ver / zien we nog neet! Rechtsonder is de titel weergegeven: Bij de Burgemeester, Juni / 43 Baexem. In juni 1943 werd de NSB'er F.H.Th. Wetjens aangesteld als burgemeester van Baexem, als opvolger van de vorige NSB-burgemeester W.A. Hetterscheid, die op 29 maart 1943 door leden van de verzetsgroep rond brandweerman Bongaerts was geliquideerd, omdat ze bevreesd waren dat hij op het punt stond de verzetsgroep op te rollen. De tekst van de Rode Kruisman is een grapje, dat de nieuwe burgemeester op dit moment nog niet hetzelfde lot zal ondergaan als zijn voorganger. Wetjens was een van de succesvolste componisten van Venlose carnavalsliedjes. Hij speelde onder andere trompet, die op de tekening naast zijn bureau staat. Zijn bekendste liedje is waarschijnlijk 'Mooder Maas'.
Vaandel van hengelaarsvereniging 'De Goede Hoop' uit Blerick. De vereniging bestaat nog steeds. Centraal op het vaandel is in een ovaal een voorstelling geborduurd van een hengelaar aan de oever van de Maas. Met aan de andere overzijde een dorpsgezicht met een kerktoren en een opkomende zon. Boven het ovaal is in een banier de tekst HENGELAARS-VEREEN geborduurd. Daarboven bevindt zich het wapen van de gemeente Maasbree, waar Blerick tot 1940 onderdeel van was. Het wapen wordt geflankeerd door twee vissen. Onder de idyllische voorstelling staat de naam en de oprichtingsdatum van de vereniging: DE GOEDE HOOP - BLERICK OPGERICHT - 11 APRIL 1919. Het vaandel is voorzien van een, waarschijnlijk op maat gemaakte, vitrinekast. In deze kast bevinden zich enkele medailles, de vaandelstok en een vaandelstokbekroning. De bekroning is versierd met een bol, een anker en een rijksappel.
Vaandel van Hengelaarsvereniging 'De Goede Hoop', Blerick
Een compleet koperkleurige vlakbijl, die vrijwel niet gepatineerd is. Het bijltje is zwaar gehamerd en voorzien van licht opstaande randen. Het is onduidelijk aan welk type de bijl toe te schrijven is.
Een bronzen hielbijl, geclassificeerd als 'regionale' hielbijl met een midden-ribbel in trompetvorm, sinusoïde omtrek en een wijd blad (afgekort: AXP.MTSW). De bijl is compleet, koperkleurig en groen gepatineerd. De meeste aangetroffen hielbijlen in Nederland vallen onder de categorie 'regionale', net als deze. Op basis van de verspreiding van regionale hielbijlen wordt aangenomen dat de productielocaties in Nederland of de aansluitende gebieden van Noordwest Duitsland en België liggen. Hielbijlen kwamen vooral voor in de Midden-Bronstijd en Late-Bronstijd, maar het was zeker niet de enige bijl; ook de randbijl was veelvoorkomend in de Midden-Bronstijd en vanaf het einde van de Midden-Bronstijd deed in het zuiden van Nederland ook de vleugelbijl zijn intrede. Hielbijlen waren overwegend functioneel; er zijn weinig voorbeelden van types die een vorm of decoratie hebben die verraadt dat het wapens of prestige objecten zouden zijn (en die er wel zijn, zijn allemaal geïmporteerd en niet regionaal). Veel van deze hielbijlen zijn intensief bijgeslepen of -gehamerd. Het kan echter niet uitgesloten worden dat deze hielbijlen soms ook als wapen werden gebruikt.
Regionale bronzen hielbijl, Midden- of Late Bronstijd
Een bronzen kokerbijl van het type Helmeroth (afgekort: AXT:helm), die geheel bruingroen gepatineerd is. De mondopening is zijdelings op vier plaatsen opengebarsten. In de binnenzijde van de koker bevinden zich nog wat houtresten. Op de voor- en achterzijde zijn geprononceerde 'vleugels' zichtbaar. De mond van de koker loopt afgerond naar binnen. De koker heeft een rechthoekige doorsnede, maar de afronding van de hoeken is door de beschadigingen niet vast te stellen. Aan de rechterkant bevindt zich een compleet oor. In Zuid-Nederland (en aanverwante gebieden in België en Duitsland) komen hoofdzakelijk de volgende vier kokerbijl-typen voor: Niedermaas, Plainseau, Helmeroth and Geistingen. Wanneer we kijken naar het verschil tussen Noord- en Zuid-Nederland valt de vorm van het oogje op; in Zuid-Nederland is dit voornamelijk een D-vormig oogje en in het noorden is het een "elleboog"-vormig oogje. Kokerbijlen komen eigenlijk niet voor in graven. Vrijwel alle Helmeroth bijlen in Nederland zijn afkomstig uit de Maas in Limburg. Over het algemeen zijn kokerbijlen gebruikt als werktuig, voor bijvoorbeeld houthakken, en niet als wapens.
Bronzen kokerbijl, type Helmeroth, Late Bronstijd
Butler, J.J. & Steegstra, H. (2001/2002) Bronze Age metal and amber in the Netherlands (III:2), Catalogue of the socketed axes, part A. In Palaeohistoria 43/44, p. 267, 292-295, 303-> voor meer informatie over Helmeroth bijlen, deze specifieke bijl is niet opgenomen in de catalogus.
Volgens PAN (zie tabblad "Nummers") is er in Roermond een mal gevonden die past bij dit soort Helmeroth bijlen, welke zich bevindt in de collectie van het MAS Antwerpen.
Een bronzen kokerbijl, die geheel groen gepatineerd is. Mogelijk is hij van het type Plainseau. In de binnenzijde van de koker bevinden zich nog bijna tot aan de mondopening houtresten. De mond van de koker loopt taps naar binnen toe. De koker heeft een ronde doorsnede. Aan de rechterkant bevindt zich een compleet oor.
Bronzen kokerbijl, type Plainseau, Late Bronstijd
Een bronzen kokerbijl van het type Niedermaas uit de Late Bronstijd, aangetroffen bij baggerwerkzaamheden in de Maas in Midden-Limburg. In de binnenzijde van de koker bevindt zich nog een klein stukje hout. De decoratieve 'vleugels' aan de kokerbijl ontbreken. De mond van de koker heeft een ronde rand en de koker heeft een ovale, licht rechthoekige doorsnede. Aan de rechterkant bevindt zich een compleet oor. Het object is groen gepatineerd. In Zuid-Nederland (en de naastgelegen gebieden in België en Duitsland) komen hoofdzakelijk de volgende vier kokerbijl-typen voor: Niedermaas, Plainseau, Helmeroth en Geistingen. Wanneer we kijken naar het verschil tussen Noord- en Zuid-Nederland valt de vorm van het oogje op; in Zuid-Nederland is dit voornamelijk een D-vormig oogje en in het noorden is het een "elleboog"-vormig oogje. Kokerbijlen komen eigenlijk niet voor in graven. Dit type Niedermaas komt alleen voor in Duitsland, België en Nederland langs het stroomgebied van de Maas. Over het algemeen zijn kokerbijlen gebruikt als werktuig, voor bijvoorbeeld houthakken, en niet als wapens.
Omgekeerd S-vormige fibula, waarbij de S bestaat uit een geornamenteerd fabeldier en profil met grote snavel; ter plaatse van het oog en staartuiteinde mist een inzet (glas? almandien?). Achterop een zwaar geoxideerde gesp. Het is gevonden als een grafgift in een vrouwengraf.
Een klein gevlochten mandje, met hierin gedroogde rozenblaadjes, afkomstig van een bronk, vermoedelijk uit een Zuid-Limburgs dorp. In de volksdiergeneeskunde onder boeren in Zuid-Limburg werd vroeger op sommige plaatsen het strooisel van rozenblaadjes bij de bronk en de bronkhuisjes verzameld en gedroogd. Dit werd vervolgens gemengd onder het hooi dat aan de koeien werd gevoerd. Dit zou het vee beschermen tegen ziekten.
In "Vóór de veearts kwam..." vertelt Servais Hutschemakers hoe de rozenblaadjes gebruikt werden in de volksdiergeneeskunde.
Een ontwerp voor het affiche van het carnaval Maastricht in 1936, in de kleuren oranje, zwart en grijs. Op het affiche een prins die met zijn rechterhand de scepter vasthoudt en met zijn linkerhand zwaait. Zijn boventanden zijn duidelijk zichtbaar waardoor het gezicht een wat grimmig karakter krijgt. De potloodlijnen, bedoeld voor goede verhoudingen van de afbeelding en tekst, zijn nog duidelijk zichtbaar. Het wit aan de rechterzijde van de prins is een correctie. Boven en beneden op het affiche de tekst "CARNAVAL / MAASTRICHT / 23/ - /25 /FEBR / OPTOCHT 23 FEBR. '36". Rechtsonder een dubbele signatuur: H. Schoonbrood (met potlood) en H.Schoon.O (inkt).
Ontwerp affiche carnaval Maastricht 1936
Dagblad De Limburger, 5 maart 2012, p. B10
Een kleurenfoto, met hierop weergegeven een veertigtal kinderen en leiders van een scoutingvereniging uit Lommel (België), die in een cirkel in het zand zitten. Een meisje rent er omheen. Sommige kinderen dragen een scouting tenue of een T-shirt met de tekst 'de kapoenen'. Op de achterzijde van de foto het signatuur en de titel: "Boons Robert / CL 1051 103 / SPELEN - Lommel". Met deze foto won de fotograaf Robert Boons de 1e prijs voor een individuele foto in de tweejaarlijkse Euregionale fotowedstrijd voor amateurfotografen rond "Verenigingsleven" in 2011.
Het snededeel van een randbijl met middel-hoge randen. De breuk is antiek. Een deel van het midden is bewaard gebleven, maar de top ontbreekt. De zijkanten zijn afgerond. De bijl heeft een halvemaanvormig snijvlak. Mogelijk gaat het hier om het Saxon type, dat een concentratie laat zien in het Zuidoosten van Nederland met het kerngebied in Duitsland. Voor deze randbijl gevonden in Kessel is het ‘levensverhaal' dat het kopererts is gemijnd in Slowakije, dat de bijl vervolgens in Noordwest-Duitsland is gemaakt en via uitwisselingsnetwerken uiteindelijk in Limburg terecht is gekomen, waar het als offer/geschenk in het water van de Maas is gedeponeerd. Dit alles is gebeurd in de vroege bronstijd, tussen 2000-1800 voor Chr.
Bronzen randbijl, type Saxon, Vroege Bronstijd
Butler, J.J. (1995/1996) Bronze Age metal and amber in the Netherlands (part Il:1), Catalogue of flat axes, flanged axes and stopridge axes. In Palaeohistoria 37/38, p. 222-223 (DB 1713).
Een bronzen zwaard in de vorm van een rapier met een rib op het midden. De greep is voorzien van twee halfopen nietgaten. Op de snede zijn mogelijk twee slagpunten. Het wapen is van het type Rosnoën.
Bronzen zwaard, type Rosnoën, Midden-Bronstijd
Een olieverfschilderij op doek "Maastricht Vreugde bij het Capituleere der Deutschers 5 mei 1945" van Jules Sondeijker. Juichende en feestende mensen zijn afgebeeld na de bevrijding van Maastricht. Velen zwaaien met roodwitblauwe en oranjevlaggen. Op de achtergrond links is een groot gebouw met op de gevel het opschrift: "PATISSERIE CONFISSERIE". Links een ANWB- verkeersbord met onder andere de plaatsnamen Venlo, Nijmegen, Maaseik en Antwerpen. De titel en signatuur zijn op een koperen plaatje onder op de lijst geplaatst: "Maastricht | Vreugde bij het Capituleere der Deutschers 5 mei 1945 | Eerste bevrijde Stad in Nederland | door de Amerikanen 14 Sept 1944 | J. Sondeijker". Het werk zit in een donkerbruine lijst.
Maastricht Vreugde bij het Capituleere der Deutschers 5 mei 1945
Een massief eikenhouten beeld van Christus op de koude steen. Jezus Christus is geboeid aan handen en voeten en gezeten op een steen. Hij heeft zijn met doornen gekroonde hoofd iets naar rechts gewend en de ogen geopend. Rechts van zijn voeten ligt de schedel van Adam. Het beeld is nagenoeg compleet en de polychromie is nog grotendeels aanwezig.
Een vlag van de Nederlandse Rooms-Katholieke Mijnwerkersbond, de NKMB. Het vaandel is van de afdeling Geleen, die in 1920 is opgericht. De vlak is rechthoekig en heeft elf ophanglussen aan de zijkant. De vlag is onderverdeeld in drie schuin lopende verticale kleurvlakken: rood, geel en groen. Ook de lussen hebben deze kleuren. In het linker vlak is St. Barbara afgebeeld met haar attributen, de palmtak en de toren. In het midden vlak staat het silhouet van een mijnbedrijf en het wapen van Geleen. In het rechtervlak staat een mijnwerker. Boven het silhouet staan rond een kruis de initialen van de vereniging: "NKMB". Verdeeld over de drie kleurvlakken staat de naam voluit: "NED. R.K. MIJNWERKERSBOND". Onderaan staat een sierlijke banderol met de plaatsnaam. Het jaar van oprichting staat daaronder: "AFD. GELEEN | 1920". Op 21 mei 1955 vierde NKMB afd. Geleen de inzegening van een nieuwe vlag.
Vlag. NED. R.K. MIJNWERKERSBOND AFD. GELEEN 1920
Dagblad De Limburger 28.06.2006; Zondagsnieuws 28.06.2006
Een houten beeld, voorstellende Maria met het kind Jezus voor zich in beide armen (A). Maria draagt zilveren kroon (B) en heeft lange golvende haarlokken. Ze draagt een kleed met mantel die aan de voorzijde (boven haar borsten) met twee koorden is 'dichtgebonden'. Jezus ligt uitgestrekt het bovenlichaam omhoog en het rechtse beentje vrij in de lucht. Hij steunt met zijn hoofd op zijn rechterarm. Met zijn linkerhand houdt hij een druiventros vast. Het beeld is hol aan de achterzijde. Het bestaat uit drie delen: de sokkel, de zoom van het kleed en (het grootste gedeelte) vanaf de mantel tot en met het hoofd. Het beeld staat op een achtkantige voet. De kroon bestaat uit een band, versierd met cirkels en ruiten, en een koord met reliëf. Hij heeft acht opstaande figuren in de vorm van een bloem. Onder en naast andere merken staat het merk: OH / L (op de kop). Het beeld was van oorsprong vermoedelijk een Marianum en hing aan een kerkgewelf. De stralenkrans en de maansikkel ontbreken. de onderzijde van het beeld is vervangen, waarmee ook de maansikkel verloren is gegaan. De stijl is vergelijkbaar met die van beelden uit de zogenaamde Elsloo-groep, waarvan het Anna-te-Drieënbeeld in de kerk van Elsloo het referentiewerk is. Er bestaan echter duidelijke onderlinge verschillen in stijl en kwaliteit zoals het geval is bij het overgrote deel van de werken in de zeer uitgebreide Elsloo-groep. Vooral het gelaat van Maria vertoont overeenkomsten met bijvoorbeeld het hoofdtype van de H. Barbara in Reppel en dat van de Maria van het Marianum in Bocholt, die ook tot de grote Elsloo-groep worden gerekend.
Een bronzen randbijltje. De bijl is groen van kleur en is gevonden in de buurt van Taterbosch, een voormalige Maasbedding in de buurt van Dieteren.
Bronzen randbijl, Vroege of Midden-Bronstijd
Een schepenenkist of 'komme' van eikenhout, die met zware ijzeren banden verstevigd is. De kist heeft drie sloten. Daarnaast heeft de kist zes kistsluitingen aan de voorzijde: twee met een scharnier op de hoek van het deksel en vier met het scharnier aan de voorzijde van de kist. De kistsluiting bestond uit een strook metaal met een langwerpig gat dat over een open beugel viel. Met een staaf of hangslot werd de kist afgesloten. De kist moet oorspronkelijk uit drie delen hebben bestaan: een groot middendeel en twee kleinere. Het rechter deel is verdwenen. Het linker deksel van de kist is gerestaureerd met ijzeren platen aan de buiten- en binnenzijde. Een rechthoekige beslagplaat is aan de binnenzijde van het grote deksel bevestigd. Het ijzer diende niet alleen ter beveiliging maar ook ter versiering, gezien de Karolingische lelies. In het ijzer zijn 38 gildetekens of keuren - een gekroonde hamer van het gilde van Sint Eloy - aangebracht. Van de drie sloten bezat de schout en elk van de schepenen een sleutel. De stadskist bevatte alle waardevolle documenten van een hele gemeenschap, zoals de stadsrechten en andere door de vorst verleende privileges. Deze kist was onder de kerktoren van een kerk in Belgisch-Limburg bewaard omdat het het enige stenen gebouw was van een vroeg-middelleeuwse stad.
Een verkiezingsposter van de PSP, de Pacifistisch Socialistische Partij. Het affiche laat een blote vrouw zien die de armen gespreid heeft en naar boven kijkt. Ze staat in een wei met een koe achter haar recht vooruit kijkt. Aan de onderzijde is de tekst te zien: "PSP / ONTWAPENEND". De foto van de vrouw, Saskia Holleman, werden zonder haar medeweten in de poster gebruikt. Het affiche was bestemd voor de Tweede Kamerverkiezingen van 1971. Het beeld riep indertijd gemengde reacties op. Behalve bevrijdend, werd het ook seksistisch of aanstootgevend gevonden.
NRC-Handelsblad, vrijdag 14 juni 2013, pag. 10 Binnenland: Henk van Gelder, Dit meisje wás de jaren 70. Necrologie Saskia Holleman (1945-2013), model en strafrechter.
Een gedeelte van de gietvorm of gietmal voor een regionale hielbijl zonder opstaande middennerf. De mal is bruin-geel van kleur met een groene patina. Sporen van regionale bronsproductie zijn heel erg zeldzaam. Dit gietmalfragment is een van de weinige voorbeelden die we uit Limburg kennen. Door de samenstelling van het metaal te analyseren is vastgesteld dat het erts voor de mal uit Wales (GB) uit de Midden-Bronstijd afkomstig is. Dezelfde soort legering is aangetroffen bij een zwaard dat gevonden is in Ommerschans. Er zijn een aantal theorieën over het gebruik van de gietmal. Deze zijn ontstaan doordat er in Nederland geen hielbijl gevonden is die met een mal als deze gemaakt zou kunnen zijn. Zo zou hij als een stuk afvalmetaal naar Nederland gekomen kunnen zijn om hem hier te kunnen recyclen. Daarnaast zou hij hier terecht gekomen kunnen zijn om als votiefoffer te dienen en als depositie in de Maas terecht gekomen is, aangezien hij uit de rivier is opgebaggerd.
Gietvorm of gietmal voor hielbijl, Midden-Bronstijd
Butler, J.J. and Steegstra, H. (1997/1998) Bronze Age metal and amber in the Netherlands (II:2): CATALOGUE OF THE PALSTAVES, Palaeohistoria 39/40, p. 227-228, 271).
Een insigne van tin met een ridder te paard. Het paard draagt een fraai dekkleed en is versierd met paardenbeslag. Door het gespje werd een reepje stof gestoken waardoor de ridder deels achter een gekleurd schild schuilging. Het paard heeft een half rechter been. Het insigne is te dateren tussen 1325 en 1400.
Een pelgrimsinsigne van lood of tin met een pijl en boog.
Een loden of tinnen pelgrimsinsigne in de vorm van een fallussymbool.
Een rechthoekige kalkstenen of Naamse kalkstenen grafsteen van het Romeinse echtpaar Marcus Modestinius Serotinus en Servanda dat in de 2e eeuw in Maastricht woonde. Aan de voorzijde is een 8-regelige inscriptie in een vierkant cartouche, aan weerszijden geflankeerd door een zogenaamd amazoneschild. Delen van de inscriptie zijn beschadigd. De inscriptie luidt "D(is) M(anibus) / M(arcus) Modestini / us Serotinus / [IIIIII]vir sibi et / Serv[a]ndae LI / VEM [....] f(iliae) con / iugi su[ae] vi / vos fecit". De vertaling van de insriptie is "Aan de goden van de onderwereld. Marcus Modestinius Serotinus heeft voor zichzelf en zijn echtgenote Servanda deze grafsteen gemaakt, terwijl hij nog leeft". Aan de bovenzijde is een scheur in de steen gedicht met een ijzeren klamp. De steen is hergebruikt als brugpijler voor de bouw van een Romeinse brug over de Maas. Serotinus was Sevir Augustalis, priester van de keizercultus, ongetwijfeld in Civitas Tungrorum, misschien wel in Maastricht. Het is al lang bekend dat er ergens in de Maas bij Maastricht een Romeinse brug gelegen heeft. De locatie van de brug werd in 1963 bij toeval ontdekt tijdens baggerwerkzaamheden. Circa 130 meter ten zuiden van de huidige Sint-Servaasbrug. Verschillende malen is er archeologisch onderzoek gedaan. Dat heeft aangetoond dat er minimaal 3 elkaar opvolgende Romeinse bruggen op deze locatie hebben gelegen die regelmatig vernieuwd en herbouwd zijn. Hoe de brug er precies uit heeft gezien, is niet bekend. Waarschijnlijk had deze stenen brugpijlers met daartussen houten overspanningen. In 1999 en 2000 is door een archeologisch duikteam van het NISA negentien dagen gedoken in de Maas, ten zuiden van de Sint Servaasbrug. Het doel was identificatie van de onderdelen van de brug en het vaststellen van hun conditie. Tijdens dit onderzoek werd het stenen grafmonument met inscriptie aangetroffen en uit de Maas getakeld. Toen de Romeinen het in Zuid-Nederland voor het zeggen kregen, legden zij een groot wegennetwerk aan. Tijdens de aanleg van de Via Belgica, die van Boulogne-sur-Mer in Frankrijk naar Keulen in Duitsland liep, stuitten de Romeinen in Zuid-Limburg op de Maas. De Romeinen bouwden een brug waar omheen een levendige maar relatief kleine nederzetting ontstond, die later zou uitgroeien tot de stad Maastricht. Rond 270 werd de Romeinse nederzetting bij de Maasbrug verwoest door invallende Germaanse stammen, en werd er aan de Maas een verdedigingsfort gebouwd. In deze periode werden ook de brugpijlers verstevigd door het storten van grote hoeveelheden stenen blokken, voor een deel spolia van Romeinse gebouwen en grafmonumenten. Spolia zijn bouwmaterialen afkomstig uit een oudere cultuur die worden hergebruikt. Het is onbekend wat er met de Romeinse brug in Maastricht gebeurde na het vertrek van de Romeinen en of de brug nog eeuwen dienst heeft gedaan, of juist snel werd vervangen.
Grafsteen van Serotinus en zijn echtgenote Servanda
Vos, A.D. (2004) Resten van Romeinse bruggen in de Maas te Maastricht. ROB Rapportage Archeologische Monumentenzorg 100. Pagina 46-47.
Een zwarte bolle fles uit de Romeinse tijd gevonden in Stein.
Een bronzen beeldje van de god Amor, herkenbaar aan zijn vleugels. De kleine god was de metgezel of zoon van Venus, de godin van de liefde.
Een portretkop van een dame van Nivelsteiner zandsteen, bekend als de 'Dame van Voerendaal'. De kop stamt uit het 3e kwart van de 2e eeuw na Christus en werd gevonden in 1917 bij de aanleg van een kalkoven in Voerendaal. Het fragment was waarschijnlijk onderdeel van het grafmonument van deze dame, welke langs de Via Belgica heeft gestaan. De haardracht van Romeinse dames was vaak geïnspireerd op de laatste mode, welke verwant was aan de kapsels van de vrouwen uit de keizerlijke familie. Zo heeft het kapsel van de Dame van Voerendaal wat weg van dat van Matidia Minor (halfzus van Sabina, de vrouw van keizer Hadrianus) en Faustinia Maior (vrouw van keizer Antoninus Pius), en oudere Flavische kapsels. Gezien de status en rijkdom die van een dergelijk grafmonument af te lezen valt, wordt er gespeculeerd of de Dame van Voerendaal wellicht de eigenaar is geweest van een van de vele villa’s, boerenbedrijven, in Zuid-Limburg, wellicht Voerendaal Ten Hove.
Aanvullend door Titus Panhuysen (per mail februari 2024): wat betreft literatuur over deze kop, dat is een kwestie van zoeken. Espérandieu XIV 8562; Braemer voerde de kop op in 1963 in L'art dans l'Occident Romain nr. 809; in 1967 stond de kop centraal in Keulen op de tentoonstelling 'Römer am Rhein' en werd door Jörgen Bracker veel te vroeg gedateerd (datering Ic, pag. 141 Kat. A18 Taf. 27)
De naam van het meisje Ammaca is duidelijk te lezen op deze grafsteen. Ze heeft nog een tweede naam Gamaleda. Haar eerste naam is waarschijnlijk van Keltische oorsprong, de tweede Germaans. Toch kreeg ze een grafschrift in keurig Latijn. In de vierde regel wordt een zekere Verecundus genoemd. Het is onbekend in welke verhouding hij tot Ammaca stond. De letterkapper wilde extra zijn best doen en heeft hulplijntjes op de steen gekrast zodat de letters in mooie rechte lijnen zouden staan. De steen is rond 300 n. Chr. gemaakt.
Een schedel van een vrouw, met een grotendeels geheeld gat aan de rechter bovenzijde. De onderkaak ontbreekt. Een schedel van een circa 45-jarige vrouw met op de rechter bovenzijde (boven het rechteroog, net achter de oorspronkelijke haargrens) sporen van een slag met een zwaard of bijl. Dat de wond is geheeld, is te zien aan het extra bot dat weer gegroeid is. Deze vrouw heeft de aanval dus overleefd. Ter hoogte van de rechterslaap is een langgerekt gat dat vermoedelijk later is ontstaan, nadat de vrouw werd begraven. Dit gat heeft scherpe randen. Het is opmerkelijk dat een vrouw een wond van een wapen opliep. Meestal graven archeologen alleen mannen met zwaardwonden op. De schedel is aangetroffen in een grafveld onder het Salvatorplein in Susteren.
Schedel met zwaardhouw, eerste helft 11e eeuw
Een deel van een cultusbeeld, dat de haren van een persoon of dier laat zien.
Een fragment van een zandstenen kapiteel, aedicula, met een acanthusblad en daarboven een boog. Mogelijk was dit onderdeel van een klein monument dat binnen de omheining van het tempelgebied stond. Het was geen onderdeel van het tempeltje zelf omdat er ook een Korintisch kapiteel aan de achterzijde te zien is.
Een deel van een dakpan met een dakruiter, die als versiering van het dak diende.
Smeltkroesje voor het smelten van brons of edelmetaal. Een Romeinse villa was zelfvoorzienend en smolt het metaal voor eigen gebruik. Het kroesje is gevonden in de smidse die bij de villa hoorde. Met een tang werd het kroesje in het vuur gehouden en als het metaal zijn smeltpunt bereikt had, werd het in een vorm gegoten. In deze smidse werden ook gebroken voorwerpen gerepareerd.
Dit speelschijfje van aardewerk is gesneden uit een vlak deel van een kruik of pot, waarschijnlijk de bodem.
Dit benen speelschijfje is gemaakt van dierenbot.
Twee fragmenten van een Romeinse muurschildering met de afbeelding van een leeuwenklauw met streepjes bloed die uit een verse wond stromen. De rosse kleur is de huidskleur van een mens. Bovenaan is nog net een randje van de klauw of bek zichtbaar, die de wond veroorzaakt. Hier wordt een gevecht tussen mensen en dieren afgebeeld. Waarschijnlijk is het geen gevecht in amfitheater. De hierbij gevonden fresco fragmenten van bomen en struiken doen meer denken aan een jachtscène op wilde dieren.
Twee fragmenten van een Romeinse muurschildering met de afbeelding van een hoofdje.
Drie gelijmde fragmenten van een Romeinse muurschildering met de afbeelding van een borst. De borst hoort bij een meer dan levensgrote vrouwelijke figuur, waarschijnlijk een godin. Gewone mensen werden altijd gekleed geschilderd; naaktheid was voor de goden. Welke godin het is, is niet helemaal zeker. Men denkt aan Venus of Diana. In onze streken zijn de wandschilderingen weliswaar veelkleurig, maar mensen en dieren worden nauwelijks afgebeeld. De levensgrote vrouw is een zeldzaamheid.
Tweetal scherven terra nigra, aaneengelijmd, met graffiti: Severus. Op het achtererf van de villa is een klein tempeltje teruggevonden. Hier zijn deze scherven opgegraven. Ze horen waarschijnlijk bij een wijding of offer gedaan door de bewoners van de villa. We weten dus zeker dat er in de villa een persoon rondliep die Severus heette. Severus was in onze streken een veelvoorkomende familienaam, zoiets als Jansen. De naam is in typische Romeins handschrift geschreven. De letters zijn erg langgerekt, zoals bijvoorbeeld de ‘s’. De ‘e’ is geschreven als 2 rechtopstaande streepjes.
Drie aaneengelijmde fragmenten Terra Nigra, met graffiti: SECVNDIO. Op het achtererf van de villa Voerendaal is een klein tempeltje teruggevonden. Hier zijn deze scherven opgegraven. Ze horen waarschijnlijk bij een wijding of offer gedaan door de bewoners van de villa. We weten dus zeker dat er in de villa een persoon rondliep die Secundius heette. Secundius was in onze streken een veelvoorkomende familienaam, zoiets als Jansen. De naam is in typische Romeins handschrift geschreven.
Een gerestaureerd bronzen belletje. Mogelijk komt de bel van een paardentuig of een leidsel van een ander last- of trekdier.
Een vertint bronzen belletje, dat gerestaureerd is. Mogelijk komt de bel van een paardentuig of een leidsel van een ander last- of trekdier.
Een bronzen fragment van een gietprop, afkomstig uit Ittervoort. Een gietprop als deze ontstaat bij het gieten van een object met een koker, zoals een kokerbijl, een kokermes of een speer- of lanspunt met een kokervormige mond. De gietprop dateert uit de Late Bronstijd of de Vroege IJzertijd.
Fragment gietprop, Late Bronstijd of Vroege IJzertijd
Handboei of voetboei van ijzer, waarvan het eigenlijke slot grotendeels, en een ketting geheel zijn verdwenen.
Twee ijzeren ringen en drie fragmenten, mogelijk afkomstig van een riool. De houten buizen waren al vergaan, maar bij de opgraving van de Romeinse villa in Voerendaal vond men op regelmatige afstand deze ijzeren ringen in de grond terug. De villa kreeg water vanuit een dichtbij gelegen bron. De bron lag een paar meter hoger dan de villa en zo kon het water met behulp van de zwaartekracht naar de villa stromen. In de villa werd het water over de verschillende punten (bad, toilet ect.) verdeeld met loden leidingen.
Een tweetandige ijzeren tuin- of mesthaak.
Een fragment van een zoutgootje afkomstig uit bodemonderzoek op de Maasoever bij Well-Aijen (Noord-Limburg) in 2004. Het is een fragment van een zijkant van een zoutgootje, handgevormd van zoutwaterklei. Deze bestond oorspronkelijk uit twee half-cilindervormige delen. Die samengebonden een cilinder vormen, bedoeld om zout mee te transporteren. Dit zoutgootje is gemaakt aan de Noordzeekust, vermoedelijk in dezelfde regio waar het zeezout werd gewonnen. De grove en poreuze klei absorbeert gemakkelijk vocht, waardoor de inhoud droog blijft. De houder werd met het zeezout naar het binnenland getransporteerd en verhandeld, mogelijk via de Maas. Het zoutgootje is gedateerd in de Vroege IJzertijd met een doorloop tot in de vroege fase van de Midden-IJzertijd, rond 650-450 voor Christus.
Fragment van zoutgootje, afkomstig uit Well-Aijen, 650-450 voor Christus
Een glazen urn van het type Isings 63, afkomstig uit een ommuurd grafcomplex uit de Romeinse tijd in Maastricht-Belfort. De urn is bolvormig en heeft twee M-vormige oren die aan de urn gelijmd zijn. Enkele fragmenten van de urn ontbreken. Analyse heeft uitgewezen dat de crematieresten in de urn afkomstig zijn van een persoon tussen de 30-60 jaar. Een geslacht was niet meer te bepalen. In het Romeinse grafritueel was het gebruikelijk de gecremeerde resten van de dode te bergen in een urn. De urn diende om de crematie te beschermen, maar tegelijk ook om de dode voorgoed in de urn, zijn huis voor de eeuwigheid, onder te brengen, zodat zijn ziel niet zou gaan dolen. In het graf werden vaak bijgiften meegegeven die van nut waren in het hiernamaals, zoals drink- en eetgerei, voedsel, schrijfgerei en toiletspullen. In de noordwestelijke provincies van het Romeinse Rijk zijn glazen urnen een bijzonderheid en gelden als element van een luxe inrichting van het graf. Ze zijn het rijkere alternatief voor aardewerken urnen. Het ontbreken van glazen urnen in regulier nederzettingsmateriaal, wijst erop dat zij waarschijnlijk speciaal voor het graf zijn vervaardigd.
Koster, A. (2021) Bij elkaar begraven. Een ommuurd grafcomplex uit de Romeinse tijd in Maastricht-Belfort. RAM 264, RCE (vondstnummer 2-49).
Vier fragmenten van een muurschildering, bestaande uit zwarte panelen met groene spatten, die zo een imitatie van porfier geven.
Fragmenten van een Romeinse mozaïekvloer met een patroon van zwarte en witte steentjes. De witte steentjes zijn gezaagd uit wit marmer; de zwarte steentjes uit een donkere steensoort. De blauwe mozaïeksteentjes zijn niet gezaagd uit een natuurlijk voorkomende steensoort, maar zijn gemaakt van glaspasta vermengd met lapis lazuli, een grondstof die helemaal uit Egypte moest komen. Mozaïeken zijn vaak bewust in weinig kleuren gelegd, omdat de wanden al zo bont beschilderd waren. Deze steentjes zijn afkomstig uit de villa in Bocholtz-Vlengendaal.
Brok waterafstotende cement, opus signinum genoemd door de Romeinen. De cement werd vermengd met veel stukgeslagen brokjes en kruimels van dakpannen en aardewerk. Dit zorgde voor de vochtafwerende werking en kleurde de cement rose of rood. Deze cement werd vooral gebruikt voor die delen in huis waar veel water gebruikt werd, zoals de keuken of een badgedeelte. Ook kon men een gemetselde bak ermee waterdicht maken en hierin een watervoorraad bewaren.
Een bronzen hellebaard met een halfronde en dikke midrib. De randen zijn gefragmenteerd geraakt, maar 3 bevestigingsgaten zijn nog gedeeltelijk zichtbaar aan de bovenzijde. Parallel aan de buitenste rand in de lengte is een geul zichtbaar. Hoewel beschadigd, is deze hellebaard uit Ohé en Laak, een van de oudste metalen voorwerpen uit Limburg. Uit Nederland zijn er maar drie hellebaarden bekend. De ander twee komen uit Roermond en Wageningen. De vroegste metalen voorwerpen waren gemaakt van arseenrijk koper. Dat arseen is een natuurlijke verontreiniging in het koper dat zorgt dat het metaal harder is, makkelijker kan worden bewerkt en zelfs kan worden gegoten. Veel van dit arseenrijke koper is afkomstig uit Midden-Europa. Er is een verschil tussen een hellebaard en een dolk. De hellebaard was er eerder dan een dolk, heeft een zwaar blad, een brede, vaak halfronde dikke midrib en een ronde punt. Het blad (soms voorzien van bloedgeultjes) zit vast aan een speciaal geprepareerde stok en is zonder zo'n stok onbruikbaar. Mét stok was het een geducht wapen in de handen van ervaren krijgers. Vandaar dat we hellebaarden vrijwel altijd vinden zonder stok: ze zijn daarmee onbruikbaar gemaakt. De ronde punt werd gebruikt om schedelbot te doorboren. Dat lukt in ervaren handen in één klap zonder hoog boven je hoofd te hoeven zwaaien. Daardoor ging een hellebaard lang mee. Sommige hellebaarden hebben een brede vlakke midrib en zijn vastgehecht aan een koperen/bronzen haft. Die zijn niet geschikt voor het vechtwerk binnen slagreikwijdte, daarvoor is een dolk beter geschikt. Je ziet dan ook de ronde punt veranderen in een spitsere, want dat doorboort de spieren veel gemakkelijker. Na verloop van tijd verloor de hellebaard terrein en kwam de dolk in opmars.
Fragmenten van een Romeinse muurschildering, die een gezicht met blik naar links laten zien.
Een affiche voor de Cokesfabriek Staatsmijn Emma in de kleuren oranjerood, paars, zwart en wit. Het affiche heeft links een grote vlam. In de afzonderlijke tongen staan in lichte letters de producten vermeld, die de cokesfabriek levert. De vermeldingen in zwarte letters zijn waarschijnlijk producten waarin de door de cokesfabriek geleverde grondstoffen zijn verwerkt. Rechts is het silhouet, merendeels in het zwart, van de staatsmijn te zien met onder andere de koeltorens, de hoge torens en de mijnschacht. Aan de onderzijde is de titel te lezen: "Cokesfabriek | Staatsmijn Emma | Overzicht der te leveren | producten en hunne toepassingen. | De producten der Fabriek zijn met lichte letters aangeduid." Met potlood is op de achterzijde in de rechterbovenhoek geschreven: "Wij". In de rechter onderhoek is de signatuur: "CRol". En onder de afbeelding in het midden is de signatuur: "Steendrukkerij J.Smulders & Co. 's Gravenhage".
Een klotendolk (ook wel: nierendolk), zo genaamd naar de twee kleine, bolvormige uitstulpingen aan de bovenzijde van het heft op de overgang met het lemmet. Het was zowel een militair als een civiel wapen en in Noordwest-Europa vooral in gebruik tussen de 14e en de 16e eeuw. Doordat hij zo algemeen gebruikt werd, en in die zin te weinig bijzonder was, zijn er relatief weinig exemplaren van bewaard gebleven. De klotendolk werd gewoonlijk aan de riem, op de rechter heup gedragen.
Een derde, vermeerderde druk van 'Het huwelijk : kort onderricht voor bruidegom en bruid', gepubliceerd in 1910 als een boekje voor aanstaande rooms-katholieke echtelieden. Het boekje heeft een witte omslag met zwarte opdruk. De oorspronkelijke uitgave dateert uit 1872. De auteur, pastoor W.J. van Campen, schreef dit boekje als een handzame samenvatting van zijn "Het huwelijk : handboek voor christelijke echtgenooten". Het "kort onderricht" was destijds voor 15 cent te koop en gaf in het kort de standpunten van de rooms-katholieke kerk weer over het huwelijk.
Het huwelijk : kort onderricht voor bruidegom en bruid
In een blauw beschilderd luciferdoosje is een kerststal geplaatst. In het binnenste deel van het doosje zien we het kindje Jezus in de kribbe, Maria geknield en Jozef staand. Op de achtergrond zien we de os en ezel. De deksel is blauw geverfd en voorzien van een goudkleurige ster met daaronder het woord ''Halleluja''.
Een traditionele Provençaalse kerststal met, naast de gebruikelijke kerststalfiguren, een aantal zogenaamde 'santons'. De stal zelf wordt bevolkt door het kindje Jezus in de kribbe, Maria en Jozef (beiden geknield) en een ezel. Hier omheen staan een pastoor uit de stad (met paraplu) en een pastoor van het platteland, een visser, een biddende vrouw, een herder met een schaap, een rover, een boer, een vrouw die de was doet, een vrouw met een mand, ''le ravi'', verder nog een schaapje en een cowboy met zijn paard. Er naast staan een cypres en een kapelletje met een tweede cypres. De figuurtjes zijn gemaakt van gebakken klei en daarna met de hand beschilderd. De santons (kleine heiligen) in een traditionele Provençaalse kerststal beelden alle inwoners van een dorp uit. Ze dragen de lokale klederdracht en vertegenwoordigen alle ambachten uit die tijd.
Een roodgebakken tegel met op de voorzijde een verbeelding van een kerststal. Naast de vaste figuren van de kerststal (het kindje Jezus, Maria en Jozef, de os en de ezel), staat op deze tegel afgebeeld Franciscus van Assisi, vergezeld van allerlei dieren. In de traditie van de kerststal speelt Sint Franciscus een belangrijke rol: hij zou als eerste een kerststal hebben vormgegeven en wel als een levende kerststal. Hij staat daarmee aan het begin van een lange traditie van het maken van een kerststal.
In een half open amethist zijn metalen figuren uit een kerststal geplaatst. Het kindje Jezus ligt in de kribbe, Maria en Jozef staan naast de kribbe. Aan de rechterkant is een grote ster te zien.
Een niet-geglazuurd sierbord, van bruin aardewerk met een hert. Het dier staat en profil naar rechts voor boom. Hoewel een signatuur of merk ontbreekt is het bord toegeschreven aan Loré.
Een vaas van rood aardewerk. Aan de binnenzijde is hij wit geglazuurd en aan de buitenzijde is hij mat zwart met een ingekrast persoon. De vaas is geproduceerd door Loré.
Een gemengde kerstgroep, vervaardigd van hout en klei, vervaardigd in Spanje en Colombia. De Heilige Familie, de drie koningen, de os en de ezel zijn uit Colombia. Het Spaanse gedeelte bestaat uit: vijf dansers en danseressen, drie gitaristen, twee ezels, vier officiële personen, een vaandeldrager, een mannetje met juk en een met een stok, de stier en twee stierenvechters, een deftige dame en een zuster. Een deel van de groep is geplaatst op een houten podium, met op een verhoging een ster en een haan.
Gemengde kerstgroep uit Spanje en Colombia
Een zelfportret van Louis Raemaekers, getekend in potlood en krijt. Hij heeft zichzelf afgebeeld en profil naar links, met het hoofd iets gedraaid naar de toeschouwer. In de rechter benedenhoek is het werk gesigneerd "Wageningen / LR". De tekening is afkomstig uit een schetsboek van Louis Raemaekers.
Een servies geproduceerd door De Vuurvogel. Het servies bestaat uit een koffiepot (L33834.01) plus theelicht (L33834.02) een suikerpotje (L33834.03) een melkkannetje (L33834.04) en zes kopjes en schotels (L33834.05 t/m L33834.10). Alle objecten zijn geglazuurd. De kleur is grijs en versierd met blauwe motieven aan de bovenzijde. De versiering bestaat uit een blauwe ring waaraan twee rijen schubben hangen. De bovenste rij is gevuld met kleine lobben en een punt in het midden. De schoteltjes zijn grijs met bruine randen. Op de koffiepot en het theelicht staat het merk: "De Vuurvogel", terwijl op de suikerpot, de melkkan en de kopjes alleen "V" staat. De schoteltjes zijn niet gemerkt.
Een sierbord, met op de bovenzijde een afbeelding van gebouwen van de Staatsmijnen in Limburg. Het bord is geglazuurd in blauw en wit, met in reliëf een afbeelding van mijnschachten en fabrieksgebouwen van de Staatsmijnen. De gebouwen zijn in blauw afgebeeld en door een blauwe cirkel omkaderd. Aan de onderzijde de tekst "Limburg". De rand van het bord is versierd met twee blauwe cirkels. Op de onderzijde van het bord is in blauw een merkteken geplaatst met de letters "RTT", van de vervaardiger Russel Tiglia uit Tegelen.
Een vaas van rood aardewerk, geproduceerd door Loré. De binnenzijde is wit geglazuurd. Van de buitenzijde is het onderste stukje mat zwart, de rest van de vaas is ongeglazuurd. Op de buik een ingekrast mensfiguur in mat zwart.
Een bruin-witte geglazuurde bierpul, met aan de ene zijde in reliëf een afbeelding van een vijftal duivels die een vrouw in een ketel stoppen. Boven en onder dit tafereel de tekst 'DEN OELES HOEG, KAETELGERICH-SJTEYL'. Op de andere zijde in reliëf een afbeelding van een prinselijk gezelschap, bestaande uit een prins, een prinses, een nar, twee adjudanten en een figuur met een groot hoofd, die gezamenlijk het glas heffen. Boven en onder dit tafereel de tekst 'DE ZORG AAN KANK, OELESPRINS-TEGELE'. Waarschijnlijk is deze bierpul een gezamenlijke uitgave van de carnavalsveregingen van Tegelen (D'n Oeles) en Steyl (De Kaetelaars). In 1989 was het motto van prins Leo I van D'n Oeles 'Met ein krietje zal ich sjriéve; de zörg aan kank en joeksig bliéve”.
Een kegelvormige vaas van rood aardewerk, geproduceerd door Loré. De binnenzijde is wit geglazuurd en de buitenzijde is mat doorzichtig met daarop ingekrast een vrouw met een arm naar voren in zwart glazuur.
Carnavalsneus van Antoine Gerard Theodore (Toon) Hermans (Sittard 1916 - Nieuwegein 2000). Toon Hermans was een cabaretier, zanger, kunstschilder en dichter. Het liefst noemde Toon Hermans zichzelf een clown, of ‘muzeman’, een woord dat hij zelf bedacht had. Volkskomiek kon ook nog, zolang je hem maar geen kleinkunstenaar noemde. In 1956 verscheen Toon Hermans voor de eerste keer op tv. Daarna volgden vele one man's shows tot enkele jaren voor zijn overlijden. De hits die hij in de Top 40 gehad heeft, waren vaak liedjes die voortkwamen uit zijn one man's show. In totaal stond Toon met 5 nummers in de Top 40 waarvan de carnavalskraker 'Mien waar is m'n feestneus' uit 1968 de grootste was en een eerste plaats in de Top 40 wist te bereiken. Van zijn 'feestneus' liet hij meerdere exemplaren tegelijk maken bij de plaatselijke kapper-grimeur.
Een schilderij in tempera en olieverf van het hoogwater in 1993. De Borggraaf te Lottum (wat op de achtergrond) staat in het water. Er zijn vrijstaande bomen links van en voor het huis. Op de voorgrond is de oeverrand te zien. Het schilderij zit in een licht geprofileerde lichtgrijze lijst. Rechtsonder in de hoek zijn een signatuur en datering: "Bert / Coppus / dec. / 1993"
De Borggraaf tijdens de watersnoodramp van 1993
Een olieverfschilderij op paneel met aan de voorzijde de kruisiging van Christus, met een stad en een burcht op een berg rechts op de achtergrond. Links op de achtergrond zijn rotsmassieven. Aan het voeteinde van het kruis staan links vier personen in middeleeuwse kledij. Het zijn Maria en (vermoedelijk) Maria Magdalena, de vrouw van Cleophas en de apostel Johannes. Rechts van het kruis staan een vrouw, een soldaat en twee aanzienlijke mannen. Ook zij zijn in middeleeuwse kledij afgebeeld. Op de keerzijde is de engel (links) die Maria de blijde boodschap brengt. Maria zit geknield in een bidstoel, haar handen gevouwen boven een opengeslagen boek. Boven het hoofd van Maria is een duif (het symbool van de Heilige Geest) en voor het raam kijkt een gekroonde God toe. De omgeving waarin de annunciatie te zien is, is een kerk waarin twee heiligenbeelden aan de bovenzijde van de muur bevestigd zijn.
Een bord of schaal van rood aardewerk, geproduceerd door Loré. Op de voorzijde is een gestileerde, donkere afbeelding van een zittende vrouw met spiegel en op de achtergrond een boom.
Een broche van rood aardewerk in de vorm van een gevierendeeld wapenschild. Het wapen is geglazuurd met een blauwe ondergrond voor het hele schild. In de vier kwartieren zijn vier staande leeuwen, naar het midden gericht. De leeuwen zijn, met de klok mee vanaf linksboven: een witte leeuw, een rode leeuw, een witte leeuw en een rode leeuw. Heraldisch is dit geen correct wapenschild: een rode leeuw mag niet op een blauwe ondergrond worden geplaatst. Mogelijk dat de rode leeuwen eigenlijk geel (goud) zouden moeten zijn. Het zou ook een fantasiewapen kunnen zijn.
Een siertegel in de vorm van een dakpan, van ongeglazuurd rood aardewerk. In reliëf is hierop weergegeven de tekst 'Watersnood 1995. Tegelen, een dijk van een gemeente". Daarnaast zijn in reliëf afgebeeld het wapen en de vlag van de gemeente Tegelen, de Maasoever bij Tegelen, en een bordje met de aanduiding 'Rijksweg 73½'.
Watersnood 1995. Tegelen, een dijk van een gemeente
Een kerbschnitt-urn uit de late Bronstijd of vroege Ijzertijd (1000-500 v. Chr.). De urn is een drieledige pot met een cilinderhals, met een ingedrukte versiering op hals en schouder. De versiering bestaat uit, van boven naar onder op de hals lopende driemaal drie verticale ingedrukte groeflijnen. Op de schouder drie horizontale groeflijnen, een rij zigzagversiering, drie horizontale groeflijnen en weer een zigzagversiering en op de buik drie horizontale, licht golvende, ingekraste lijnen in de vorm van guirlandes. Alle groeflijnen en driehoekjes zijn zeer waarschijnlijk ingevuld geweest met witte beenderpasta. Het oppervlak is aan de buitenzijde gepolijst. De binnenzijde is geglad. De klei is licht met potgruis gemagerd. De kleur is bruin. In de wand van de urn zitten enkele barstjes. Op een deel van de schouder is een beschadiging waarbij een deel van de versiering is verdwenen. Deze beschadiging is mogelijk veroorzaakt met een schop bij het blootleggen van de urn. Verder is deze kerbschnitt- urn helemaal gaaf. In de omgeving van de buurtschap Donk tussen Kessel en Baarlo is de urn rond 1960 gevonden door een boer en daarna overgedragen aan het hoofd van de jongensschool St. Petrus in Baarlo, de heer J. Konings. In de urn zaten nog asresten en de rand was afgebroken. De urn is begin jaren zestig naar het Rijksmuseum voor Oudheden in Leiden gegaan en daar gerestaureerd. Daarbij zijn de asresten verwijderd en niet meer bewaard. De urn werd door meester Konings bewaard in een doos, die naar Leiden was gestuurd met kranten als vulmateriaal. De doos met inhoud belandde naderhand op zolder bij de volgende generatie Konings. Via een dochter van meester Konings is de urn aan het Limburgs Museum overgedragen.
Kerbschnitt-urn uit late Bronstijd/vroege Ijzertijd
Archeologie in Limburg 118 (2018) pagina 7
Een olieverfschilderij op doek "Mauritsmijn Lutterade" van Jacques Mels. Links zijn de gebouwen van de centrale, in het midden zijn rokende, hoekige torens en rechts zijn twee rokende, ronde koeltorens. De donkere tonen overheersen in dit werk. De signatuur en datering zijn in de rechter onderhoek: "J MELS '41". Het werk is ingelijst in een geprofileerde koperkleurige lijst met een binnenring waar de houtnerven nog goed zichtbaar zijn.
Bronzen figuur voorstellende een liggende haas met een onduidelijk voorwerp mogelijk een vrucht tussen de voorpoten, waardoor een oogje wordt gevormd. Dit kleine meetinstrument bekend onder de noemer het 'Haasje van Buchten' werd in de Romeinse tijd gebruikt als gewicht. Het is gegoten van brons, gevuld met lood en weegt 138 gram. Dat is bijna hetzelfde als een quincunx, een Romeinse gewichtseenheid. Een quincunx is gelijk aan vijf unciae (136,44 gram).
Een ivoren paxtafel, die de gekruisigde Christus laat zien aan de linkerkant staan drie wenende vrouwen. De middelste, die door de twee andere wordt ondersteund, is Maria, de moeder van Christus. Aan de rechterkant zijn een wenende vrouw en twee mannen, beide met de rechterhand omhoog geheven. Ze zijn kwaad. Vermoedelijk zijn het hogepriesters. Boven het tafereel zijn drie Gotische spitsbogen. Er is een gaatje in de bovenzijde. In het gat steekt het verbogen uiteinde van een staafje waarmee de paxtafel overeind wordt gehouden. Het staafje is bevestigd op een donkerbruine, rechthoekige houten sokkel, die naar boven toe versmalt. De paxtafel was belangrijk voor het doorgeven van de vredeskus van de priester tijdens de mis.
Een rond, glanzend, tinnen bord met ietwat schuinoplopende rand. Op de achterzijde zijn merktekens: een engel met een zwaard en een weegschaal, de letters LD onder een kroon, een klimmende leeuw, Vrouwe Justitia en een boom met de letters HR.
Een linoleumblok, met daarin gesneden een afbeelding van een naakte krijger met een trompet of hoorn in de ene hand, en een zwaard in de andere hand. Hij heeft lang haar en vermoedelijk een hoofddeksel met een pluim. Aan zijn voeten liggen twee dode of gewonde personen. Op de achtergrond zijn boomstammen te zien. Rechts van de man is in de lucht een olifant in een cirkel afgebeeld. Linksonder zijn de letters A.H. gesneden. Mogelijk is deze linoleumsnede geïnspireerd op het Roelandslied, waarbij de Frankische ridder Roeland sneuvelde in de pas van Roncesvalles, nadat hij hulp had gevraagd door op zijn hoorn Olifant te blazen.
Een beschilderde rechthoekige plank met een afbeelding van Sint Franciscus. De langwerpige, rechthoekige plank is beschilderd met een geel smal kader. Binnen dit kader is een voorstelling van Sint Franciscus in bruin monnikskleed, zittend op zijn knieën in het gras voor een waterpartij. Hij heeft een kalend hoofd en een bruine baard, en kijkt de toeschouwer aan. Uit het blauwe water voor hem steken kleurige vissen hun koppen omhoog. Franciscus heeft op zijn armen en schouders een viertal vogels. De heilige zit voor een achtergrond van heuvels en een blauwe lucht. Boven zijn hoofd een halve gele zon met daaronder witte wolken met een rozerode wolk waaronder gele massieve stralen naar beneden dalen. Links naast de zon is een groene bol met daarin een witte maansikkel met oranje gezichtje. Rechts van de zon enkele grote en kleinere sterren.
Een olieverfschilderij op paneel met een portret van stadhouder Frederik Hendrik van Oranje-Nassau. Hij staat afgebeeld in half-figuur, deels van rechts aanziend. Zijn ogen zijn naar rechts gewend. Hij is blootshoofds met snor en sik geportretteerd en hij draagt een blauw harnas. De brede witte kraag heeft een uitsparing aan de voorzijde, waaraan een kwastje hangt. Aan een breed, wit lint hangt een medaille. Het portret is in een geschilderde ovale omlijsting en zit in een donkerbruine en goudkleurige geornamenteerde lijst. Op de achterzijde van het paneel staan de titel en signatuur: frederico Henrico / Prince van Orangie / Hondt Horst pinxit / Ao 1637
Portret stadhouder Frederik Hendrik van Oranje-Nassau
Een zakdoek, geborduurd door een vrouw uit Venlo die in 1942 een maand gevangen heeft gezeten in het zogenaamde Oranjehotel te Scheveningen. Op de vierkante, geruite blauw-witte zakdoek zijn onder andere een aantal namen van medegevangenen geborduurd en het aantal in de cel doorgebrachte dagen en de data. De volgende opschriften en afbeeldingen staan op de rand van de zakdoek: "Oranje hotel cel 131 scheveningen / 31 verticale strepen (waarschijnlijk het aantal dagen die zij in de cel heeft doorgebracht) / naar huis". Op het binnenste vlak van de zakdoek zijn de volgende opschriften en afbeeldingen geborduurd: "Heta / afbeelding mok / KOFFIE / DIKKIE / 9/1 '42 / Thea / 9/2 '42 / afbeelding sanitaire pot met cijfer 131 / Kubel / afbeelding kan / STROMEND WATER / / afbeelding grotere bus / Til / CRISTEL / Annie". De zakdoek is op zwart karton bevestigd. De Venlose vrouw (geboren in 1922) had zogenaamd klein verzet gepleegd, ze had haar tong uitgestoken naar een hooggeplaatste Duitse militair.
Zakdoek, geborduurd door gevangene Oranjehotel
Een Maastrichts leesplankje, bestaande uit een rechthoekig plankje met zeventien woorden die corresponderen met de afbeeldingen boven elk woord: lôtsj, tuut, hin, kuusj, poor, knoup, gezèt, boezjie, sjogkel, kräölke, kengkee, zeijbaor, walmoer, does geis, körref, maosbrök. Onder elke rij woorden is een balkje aangebracht. Aan de onderzijde van het plankje zijn de titel en het copyright aangegeven: LEESPLENKSKE VAAN DE MESTREECHTER TAOL / c Veldeke - Krink Mestreech. Bij het leesplankje is een vel met letters toegevoegd, die men met de schaar kan uitknippen. Met de letters kunnen de woorden van het leesplankje worden gevormd en op het balkje onder het woord worden neergezet.
'Specula omnis status humane vite' is een convoluut bestaande uit twee tekstuele eenheden. De boekband, vermoedelijk zestiende-eeuws, is uitgevoerd in een glad gepolijst perkamentkleurig varkensleer met paneelstempeling. Op het voorplat bevinden zich drie handstempels met een adelaar en op het achterplat vier handstempels met een adelaar. Op de rug zijn handstempels gezet met een bloem. Bovenaan één bloem, in het midden twee keer twee bloemen en onderaan één bloem. Er zijn nog enkel sporen zichtbaar van de sluitingen op het voor- en achterplat. Onder de titel van het eerste deel staat: "Venerabilis patris Dionysii prioris domus Carthusie in reremund. quo per titulos vide in primo folio." Dit is te vertalen met: "Van de eerwaarde pater Dionysius, prior van het Kartuizerhuis in Roermond. Zie voor de titels het eerste folio." In de tweede tekstuele eenheid is nog altijd de ruimte zichtbaar bij het begin van ieder hoofdstuk voor de handgeschreven initialen.
Een portret in olieverf van prinses Maria Cunegonda van Saksen (Warschau 1740 – Dresden 1826). Het olieverfschilderij is geschilderd in Lodewijk XVI stijl of Louis Seize stijl. De prinses is gekleed in een lichtblauwe jurk, met kant afgezet. Zij zit op een rode bank en heeft een boek in haar linkerhand. Van dit portret bestaan meerdere kopieën. In de van oorsprong keizerlijke verzameling in Wenen bevindt zich een miniatuurversie - van hoge kwaliteit - van dit schilderij. Het betreffende miniatuur met de vrijwel identieke voorstelling is waarschijnlijk vervaardigd om Jozef een eerste indruk van Cunegonda te geven, vanwege de huwelijksplannen die Maria Theresia voor hen smeedde. Cunegonda werd door keizerin Maria Theresia gepolst als huwelijkskandidaat voor haar zoon, de latere keizer Jozef II. Ze was bijna keizerin, maar Maria Theresia koos uiteindelijk een andere bruid voor haar zoon. Als zelfstandige vrouw gaf Cunegonda zelf richting aan haar verdere leven, met jagen, zingen en musiceren als bezigheden waarin ze uitblonk. Via een wonderlijk parcours werd Cunegonda uiteindelijk vorstin-abdis van het stift Thorn, een van de meest prestigieuze functies die er in Europa waren voor een ongehuwde vrouw.
Portret van Maria Cunegonda van Saksen, omstreeks 1765
Tien verkoolde zaadkorrels van spelt en tarwe, aangetroffen bij een opgraving bij de Romeinse villa van Voerendaal.
Beëdiging van ongeveer tweehonderd Huzaren te paard op de Venlose Heide. Tevens korte opnames van de Markt en de gevel van hotel de Port van Cleve aan de Vleesstraat. De cineast Jos Caubo was eigenaar van dit hotel, waarin hij in 1909 een permanente bioscoop vestigde (de Eerste Venloosche Kinematograph, tot sluiting in december 2000 City Bioscoop).
Eene beëediging bij het Tweede Regiment Huzaren te Venlo
Fragment van een Romeins dwergzuiltje van kalksteen. Het gaat om de boven- of onderkant van een zuiltje, die waarschijnlijk niet langer is geweest dan 1m. Het is mogelijk dat het zuiltje deel uit heeft gemaakt van een grafmonument, huisaltaartje of bijgebouwtje. Waarschijnlijk is het gedraaid op een draaischijf bij de afwerking, te zien aan de rechte lijnen rondom de as. Het is het enige fragment uit Villa Voerendaal met een dergelijk kleine diameter.
Een muntschat, bestaande uit 905 zilveren munten uit de 13e en eerste helft van de 14e eeuw, aangetroffen op een akker in Voerendaal. De sluitmunt is een Namense sterling, die op zijn vroegst in 1330 is geslagen. Tussen 2016 en 2018 werden door een particuliere zoeker met een metaaldetector op een akker in Voerendaal de zilveren munten gevonden die door het ploegen verspreid waren geraakt. Een groot deel van deze munten werd aangetroffen in een gebroken middeleeuws kruikje. Uiteindelijk werden in totaal 942 munten aangetroffen, waarvan er 905 te koop aangeboden werden door de vinder. Het steengoed kruikje dateert grofweg tussen 1325 en 1366. Het overgrote deel van de munten betreft zilveren sterlingen van hertog Jan III van Brabant. Ook zijn er veel Tourse groten uit Frankrijk aanwezig uit de 13e en 14e eeuw. De sluitmunt is op zijn vroegst in 1330 is geslagen, waarmee het aannemelijk is dat de muntschat door zijn eigenaar begraven is rond 1331.
Zilveren muntschat uit Voerendaal, omstreeks 1331
Een wit servies versierd met bloemen, dat is uitgevoerd in het decor nr 483A van de Société Céramique, populair bij het publiek onder de naam Boerenbont. Het eetservies bestaat uit een ensemble van 64 stuks.
Een facsimile-uitgave van het handschrift "Les très riches heures du Duc de Berry". De uitgave heeft een rood lederen band met goudopdruk, met op de voor- en achterzijde een wapenschild. Het boekblok is voorzien van goud op snee. De inhoud van het boek is een zo exact mogelijke weergave van het originele handschrift, vervaardigd rond 1415 door de gebroeders Van Lymborch, in de collectie van het Musée Condé in Chantilly. Deze facsimile werd uitgegeven in een genummerde oplage van 980 exemplaren, dit exemplaar is nummer 540.
cultuurhistorisch museum in het Julianapark in de Noord-Limburgse stad Venlo